Onze route; Picton- Pelorusbridge- Nelson- Marahua- Abel Tasman NP (coastaltreck )-Motueka- St Arnaud ,Nelson Lakes NP (St Arnaudrangetrack)-Lyel- Westport- Cape Foulwind- Charleston (constant bay)-Punakaiki ,Paparoa NP (Inlandpacktrack)-Greymouth- Kelly's creek- Arthurspass village, Arthurspass NP (Otira valleytrack, Temple basintrack, Mt. Aickentrack, Avalanche peak, Bealy spurtrail)- Goldsborough- Hokitika.

Fietsplezier is niet altijd verzekerd hier in Nieuw Zeeland, vooral op het noordeiland. Veel verkeer en vrachtwagens die gelijk zotten voorbijvliegen; zoef, zoef... zoef!!
Maar niet getreurd, want er bestaat ook zoiets als het zuideiland, het verkeer is er aanvaardbaar en de trampings (wandel of trektochten) zijn er spectaculair.
Romantische strandwandelingen over goudkleurige stranden, wolken die prachtig verkleuren tijdens zonsondergangen en grotten gevuld met gloeiwormpjes. Dit zijn enkele hoogtepunten van het Abel Tasman NP.
Voor spectaculaire zichten moesten we op het topke van de St-Arnaudrange staan in Nelson Lakes NP.Gewoonweg prachtig ,zeker als het weer zo meezit.
Maar hoe begin je nu aan een trektocht terwijl je al fietsend het land doorkruist? We zullen hier een voorbeeld van geven:
Het is donderdagmorgen, we hebben gekampeerd aan Constant bay, een klein baaike gelegen aan de ruige westkust van het zuideiland. Het is er zeer rustig (gelukkig voor ons) en het is eigenlijk wel raar want je mag hier gratis kamperen, het enige is dat dit idylische plekje geen comfort bied zoals al die moderne campgrounds hier(volledig uitgeruste keuken, TV, bbq,..)maar naar al dat comfort zijn we (voorlopig toch )niet naar op zoek.
Een korte maar boeiende rit langs een kust die gekenmerkt wordt door ralloze rotsformaties (uitgesleten en gevormd door de bonkende golven van de zee en de eeuwige westenwind), bracht ons in Punakaiki . Thuisbasis van de Pancake rocks, maar ook van het Paparoa NP. Dit park wilde we wat gaan verkennen.Ondertussen was het al middag dus eerst (onder de stalende zon) onze boterhammekes verorberen.
Om goed geinformeerd op tocht te vertrekken doe je er altijd goed aan om even bij het plaatselijke DOC office binnen te springen (Department of conservation). Die geven trailinfo, kaarten, weerberichten,.. en dat laatse was toch wel vrij belangrijk voor het trail dat we wilde doen. Het Inlandpacktrack (een route ooit gevolgd door goudzoekers) baant zich een weg langs en door enkele rivieren. Bij hevige regenval vormen deze rivieren een potentieel gevaar, want deze kunnen zeer snel stijgen en overstromen, wat het riviercrossen gevaarlijk of onmogelijk maakt. We waren nu donderdagmiddag en wat voorspellen ze vanaf vrijdagnacht, juist ja, zware regenval ! Dus als we die tocht willen doen dan zouden we deze namiddag moeten vertrekken, adviseert de DOC-warden ons.
OK, zogezegd, zo gedaan, maar waar laten we onze fietsen en overige materiaal ? Hmm... (krab,krab,..) misschien op de camping? Naar daar gefietst, maar daar blijkt niemand aanwezig te zijn in het kantoor. Toch maar alle spullen beginnen te sorteren en in te laden in de rugzakken, wat na een half uurke (of zoiets) wel geflikt was. ondertussen was er nog altijd niemand te bespeuren. Na even rondkijken vond ik (geniale Gunther) een soort afgespannen hok , waar we dan (op goed geluk) onze fietsen maar achter gelaten hebben.
Dat was dat, nu moesten we nog zien om aan het beginpunt van de trektocht te geraken, aan de monding van de Fox-rivier . Al liftend misschien?
De reden waarom we niet met onze fietsen naar daar gereden zijn is simpel. Volgens locals gebeuren er veel diefstallen aan de verlaten trailheads, en een tweede reden is dat we op een heel andere plaats uitkomen aan het einde.
Ondertussen stonden we met onze duim omhoog, naast de weg, maar ondanks dat er toch wel wat verkeer passeerde ,was er niemand geneigd om 2 (onschuldige) trampers mee te pakken. Een van de eerste voertuigen die achter de bocht kwam was een politiecombi die gevangenenvervoer deed, hij vertraagde zelfs niet eens!
Dan waren er talloze personenwagens maar ofwel keken die angstig voor zich uit en gaven nog meer gas, ofwel verontschuldigde ze zich omdat ze geen plaats hadden (bij ene lag mevrouw haar pas gestreken garderobe op de achterbank, pff).Ook de vele mobilhomes hadden geen compassie met ons. Uiteindelijk is er dan toch een goede ziel gestopt , en het meest synische was , dat het iemand was, diegene waar wij altijd het meest op vloeken,... inderdaad, een camioncauffeur. Ne jonge gast (Blenkin genaamd) die in z'n bloot bovenlijf en ne zonnebril op zijne neus heel het zuideiland afknotst(rijdend gelijk ne zot) om hier en daar wat "tip-top" winkeltjes te bevoorraden. Met Kiwimuziek die keihard stond, geraakte we dankzij hem aan de monding van de Fox-rivier.
Eindelijk konden we beginnen aan de wandeling. Eerst een heel stuk langs de rivier stappen. Bij de eerste maal dat we de rivier moesten oversteken stonden we tot onze enkels in het ijskoude water, den derde keer moesten we nogal door een diepe rivier, Mijne (Gunther)"pamper" (zeem van m'n fietsbroek) werd lekker nat, waardoor ik mij heel jong voelde..?!
Door de stoming was het hier toch wel even opletten hoe we gingen, maar we hebben het gehaald zonder om te vallen.Best wel spannende momenten.
Vanaf toen werd het fenomenaal mooi, we gingen door een canyon met uitgeholde stijle rivierwanden, meestal begroeid met mos. Rotsen en stenen met een oranje-bruine kleur en het smarachtgroene water kwam tot z'n recht op plaatsen waar er minder stroming was.
Ons tentje konden we beschut opzetten onder een gigantische overhangende rots, deze plaats wordt ook wel de Balroom overhang genaamd.
Weeral zo'n droomplekje!!!
Ondertussen zijn we net terug van Het Arturspass NP en de kea's (een soort papegaai) hebben de mouse van onze fietszadels opgegeten , maar ja, dat is weer een heel ander verhaal...
Groetjes Gunther en Diane

Top

Onze Route; Auckland- Omana regional park- kaiaria- Te aroha- wairere falls- Tapapa (waihou forest) -Rotorua (te whakarewarewa) -Taupo- Whakapapa (Tongariro Natl.park-northern circuit hike)- Taumarunui- Republiek of Whangamomona-Stratford- East egmont (egmont Natl.park-curtis falls hike)-Patea -Wanganui- Ashhurts- Eketahuna -kaitoki regional park -Wellington

In kiwi-land kan je duizend en een activiteiten doen zoals ; bungyjumpen,jetboating,rafting of zelfs in een plastieke bal van een helling rollen?!?
Maar wat ge het langst mee bezig kunt zijn (en gratis op de kop toe) is ongetwijfeld schaapkes tellen.In elke wei, op menig golfterrein en zelfs op vliegvelden ziet ge van die "bollekes wol" staan. Het intressantste wat u kan overkomen is dat ge in een "schape-file" terecht komt, Keileuk om temidden van die bleiters te staan. Toen we een schaap onder nen parasol zagen liggen heb ik toch wel even mijn rem dichtgeknepen en mijne zonnebril afgezet!!!!

We hebben enkele dagen met nen Canadese fietser opgetrokken, nl Matthieu of zijne bijnaam kortweg DOK (hij is nen huisarts in opleiding).
Toch wel handig dat we nen dokter in gezelschap hadden want tijdens den 3 daagse hike op het northern circuit in het Tongariro Natl.park, was Matthieu degene die diane haar "kanjers" van bleinen heeft verzorgd (m'n arm schaapke toch!!).
We wandelde er door een prachtig vulkaangebied,net een maanlandschap, heel Bizar.Een leuke tocht met veel afwisseling.
De avonden waren niet minder intressant,je ontmoet er andere stappers in een van de overbevolkte hutten.Er worden dan altijd wel leuke en straffe verhalen (bij kaarslicht) verteld.
Maar wat grappig is,is om te zien wat iedereen 's avonds voor maal op z'n bord tovert, tijdens een tocht als deze . Voor de ene enkel een noedelsoepke, voor de andere een gevriesdroogde maaltijd, wij wat pasta met "pakskes- saus". Alleen de Duitsers aten als bourgondieers (en de rest maar kweilen).
Op deze tocht hebben we Maaike en Alberto leren kennen (een Belgisch-spaans koppel,die al meer dan 13 maand aan het reizen zijn).Er werd natuurlijk ook weer over eten gebabbelt (wat doe je anders op nen trektocht). Zo vertelde Maaike dat ze hier lekkere choco verkopen, dat bracht ons op gedachten.
Dus wij tijdens ons volgend supermarkt bezoek,zoeken in de schabben naar een "potteke choco".
Ondertussen gevonden en geproeft en het is inderdaad heerlijke choco.
Ik wilde natuurlijk weten vanwaar dit Nieuw-zeelands-streekproduct afkomstig kwam. En ge gelooft nooit vanwaar dat die choco kwam en waarom hij zogoed smaakte.
Op de verpakking stond het volgende ...product of...BELGIUM!!! (hoe kan het ook anders).

Ook het bezoek aan het " public Toilet" in stratford willen we jullie niet onthouden.Nee ik zal het niet over de geurtjes en geluiden hebben , maar wel hoe je dit toilet bezoek ervaart.
We hebben tijdens onze reis al verschillende soorten WC's tegen gekomen. Soms heb je van die charmante outhouses of bijv zoals in jasper natl.park een wc zonder kotteke, maar wel met een ongeloofelijk vieuw (de bergen natl !!) . Er zijn dan van die plaatsen waar ge uwe velo nog niet wil inzetten.Het toilet van stratsford is dan weer van een heel ander kaliber.
Het lijkt wel alsof je de "spaceshutle" van Star trek binnengaat. Eerst zien aan de lichtjes of het bezet is of niet. Dan op het knopje drukken om de deur te openen, een ander om te sluiten.
Om toiletpapier te verkrijgen... ook weer op een knopje drukken. Je krijgt de deur niet open voor je je handen gewassen hebt, hiervoor moet je eerst je handen in een opening,in de muur houden.
Dan krijg je automatisch zeep, het water begint te stromen en tot slot worden je handjes drooggeblazen.
Tergelijkertijd wordt het toilet "automatisch" doorgetrokken. En uiteindelijk terug op't knopke drukken om de deur te openen!!!!
Een heel amusant bezoek, maar ik wil niet aan de gevolgen denken wanneer je op het toilet zit ... en de stroom valt uit!!!!

Na het ontwijken van talloze "Possumpizza's" zijn we in Wellington geraakt, nee dit is geen lekker streekgerecht Maar ,een possum is een dier dat lijkt op een kruising van een muis en nen wasbeer die ooit zijn geinporteerd vanuit Australie en nu hier een bedreiging en een pest vormen voor al de prachtige natuur. Er zouden zo'n +/- 70 Miljoen van die schepsels hier rondwandelen en daarmee zie je regelmatig van die platgewalste Possums op de baan liggen."POSSUMPIZZA" genaamd !!!
En zodadelijk den boot in naar het Zuid -Eiland.

Groetjes Gunther en Diane

Top

foto's van ons tijdens ons verblijf bij Normand in Quebeccity

Onze Route; Jasper natl.park-Miette hotsprings (wandeltochten; sulphur pass-sulphur skyline)- Ediht Cavell hostel (wt; valley of the five lakes-meadows of mt ediht cavell-Tonquinvalley- skylinetrail)-sunwapta pass (Columbia icefield)-Banff natl.park (wt; parker ridge trail) -Bow pass- Lake louis -Yoho Natl. park- (yoho valleyroad-takakkawa falls)-Field- Golden-Glacier Natl park (roger pass)-Mt revelstoke Natl park- Revelstoke-Shelter bay prov.park-Nakusp-New denver-Kaslo-Nelson-Grand Forks

We hebben zojuist gegeten,ons eten aan de spoorwegbrug gehangen en nu zitten we in ons tentje (gezellig en warm),'t is ongeveer 19.30u en al pikkedonker.
Waar zitten ze nu weer zult ge u afvragen, wel we zijn een gedeelte v/d "Kettle valley railway" aan het befietsen, een verlaten treinroute (door B.C.) .
Het brengt je langs prachtige valleien,over oude spoorwegbruggen,door donkere vochtige tunnels en kleurrijke (herfst)bossen en je bent totaal alleen wanneer je over dit trail (lees gravelpad) fietst.
Spijtig genoeg zullen we maar stukjes kunnen befietsen,want door de vele bosbranden zijn verschillende van die spoorwegbruggen verloren gegaan.
Dit was maar om te zeggen waar we ons nu zoal bevinden, en aangezien het toch al zo vroeg donker is,is het de ideale gelegenheid om nog eens nen nieuwsbrief te pennen.
Dus waar waren we gebleven met onze laatste brief,OOH ja Jasper natl.park.
Den backcountry v/d Rocky's ,dat sprak ons wel aan en dat wilde we ook wel zien .
Onze fietsen belande voor een tijdje tegen de "gevel" v/d cabin van Sigrid en Willy.
Ons "base-camp" voor de komende 10 dagen. Deze plaats is niet zomaar een plekje onder de zon, dit is "the paradise of jasper" zoals Jos (den broer van willy )het ook wel noemde en gelijk had hij. Sigrid en Willy wonen in de schaduw v/d majesteuze Mt Edith Cavell.
Voelt ge de koude berglucht al,waardoor het haar op uw benen en armen komt recht te staan? Voelt ge al die energie naar binnen stromen, waardoor ge zin krijgt om Veel te wandelen. Wel dit overkwam ons ,we waren niet meer te stoppen ,den ene dagtocht na den andere,den ene kilometer na den andere. Maar dat niet alleen we hebben 2 -3daagse trektochten gemaakt,aah dat is genieten. De Tonquinvalley en het Skylinetrail.
Volgend sfeerbeeld willen we jullie niet onthouden:
Dag 2 op het Tonquinvalleytrail; We hadden gekampeerd aan het Amethyst lake, een mooi groot meer met daarachter het zicht op de Ramparts (een bergketen), echte dramascenery.
's Morgens toen we vertrokken zagen we een Ofspray nog een viske uit het meer vissen.
We waren na een tijdje stappen door bos en meadows aan het gedeelte gekomen waar we wilde zijn, nl. de Eremitevalley. In de verte zag je de Eremite glacier al. (ons doel) We wandelde zuidwaards, langs de oostkant had je de Thunderboltpeak (2681 m) met daarvoor een beboste zijrichel ,waar we vlak naast wandelde. Aan de westkant van ons hadden we een soort wetland (moerasgebied), waar de Eremitecreek doorkronkeld, een ideaal leefgebied voor Moose en elk. Achter dat wetland zag je dan de Outpostpeak (2880 m) en de Eremitemountain (2909 m). Een uniek landschap voor een wandeling. 't Was trouwens een schone heldere dag.
We staken enkele malen een bruisende kronkelende creek over en na een klim kwamen in een mengeling van bos en meadows. Door het koudere weer en de hoogte zijn hier al heel wat kleine plantjes de herfstkleuren aan het verkrijgen (White drayd, western anymone,..)
En daar sta je dan ineens..., gewoonweg prachtig...het arrowheadlake!!! Een pijlvormig meer gevuld met smeltwater afkomstig van 3 glaciers. Dit was het doel van de wandeling, van een Climax gesproken. De ideale plaats om onze rugzakken af te gooien , te picknicken en te genieten . We hadden een fenomenaal zicht; 3 watervallen, het felgekleurde meer en natuurlijk de Eremiteglacier , waarvan er af en toe nog een blok ijs naar beneden donderde.
De natuur kan toch fascinerend zijn !!!
De wandeling terug werd nog een even spannend, toen we langs het wetland terug kwamen, waren er 2 bull-moose aan het grazen. We hebben ze even staan bewonderen met onze verrekijker en zijn dan verder gewandeld. Maar na een goeie 5 min. stappen ,kwamen die 2 giganten aangerend en stonden plots op minder dan 50 meter, voor onze neus!
Deju, wat nu? We weten wel wat te doen met een beer, maar wat doe je in hemelsnaam met een grote Bull-moose?! Misschien stilletjes wat achteruit gaan? Maar dat hielp niet ,want ze kwamen gewoon dichter.
een van de twee kwam zo dicht dat we het dichtbegroeide bos zijn ingespurt. We zagen de moose niet meer, maar ineens hoorde we een diepe zucht, pffff, op slechts enkele meters van ons af. Wij terug dat bos uit en zijn ons, een eind terug, gaan verschuilen achter een grote rots. We hebben een kwartier, opgerold in een klein bolletje hier gezeten, totdat we dachten dat de kust veilig was. Oef!!
We hebben ze niet meer gezien, en de reden waarom ze zo dicht kwamen weten we eigenlijk niet; gewoon interesse of het begin van de bronstijd, wie zal het zeggen !?! Wat we wel weten , dat is dat dit de grootste moose zijn die we al ooit gezien hebben.

De natuur is toch onvoorstelbaar! En zo ook het weer, op de Tonquinvalley hadden we prachtig weer. Op het Skylinetrail, de eerste fijne sneeuw, dat was het begin van een kleine winterprik. De dagen daarop waren gevuld met redelijk wat regen en op de grotere hoogtes redelijk wat sneeuw, en het was bibberkoud. Prachtig als op een klare dag te topkes van de Rocky's zo wit zien.
Alleen in Glacier en Mt. Revelstoke natl. parken hebben we niet veel mogen zien, de wolken hingen zo laag en de regen was zo intens dat onze wandelplannen hier snel opgeborgen werden.'t Kan niet altijd schoon weer zijn en daarbij, ze kunnen de regen hier goed gebreuken in BC, want vb. het gebied rond Grand Forks staat nog kurkdroog.
Onze kettingen daarentegen staan nog niet droog, m.a.w. we zijn aan ons "laatste stukske" Canada begonnen.
Vancouver, here we come !!!
Groetjes Gunther en Diane

Top

Onze route; North Sydney-Ferry naar Port aux Basque (New Foundland (+/- 5 u))- Godrey- St George- Stephenville Crossing- Kippens- Stephenville- Barachois pond Prov. park- Corner Brook- Deer lake- Gros Morne Natl. park- Rocky Harbour- Sally`s cove- Western Brook pond- the Arches- Daniels Harbour- River of Ponds- Port aux Choix Natl. Historic site- Barr d`Harbour- Green Islands Brook- St. Anthony- Pistolet Bay Prov. park- Burnt Cape ecological reservaat- Lānse aux Meadows Natl. Historic site- St. Barbe- Ferry naar Blanc Sablon (Labrador (1.5 u))- Pinware Prov. park- Red Bay Natl. Historic site- Blanc Sablon- Ferry naar Natashquan (Quebec (+/- 33 u))

Bossen, mouse (eland), ierse muziek, vissers, papierfabrieken, vikings, veel zee en veel wind, je vindt het allemaal in het paradijs `New Foundland`genaamd (New Fenland uitgesproken) en `the rock`is z`n bijnaam.
We zijn begonnen met en dagje typisch weer van hier nl. regen, wind en dikke mist. De mist was zo dik dat ge de lijnen op de weg amper kon zien. Maar we wilde verder, ondanks de erwtensoep waar we ons in begaven, want de volgende dag wilde we kost wat kost in Stephenville zijn. De reden daarvoor was Paul Bagnard (nen fietsende Canadees uit Manitoba) Hij gaat Cross-Canada fietsen in 55 dagen (een slordige 7200 km) om geld in te zamelen voor een goed doel `the missing woman association`(een organisatie die vrouwen met problemen (drugs, prostitutie) opvangt en helpt).
Omdat hij in Stephenville vertrok, wilde we erbij zijn om hem uit te waaien en aan te moedigen. Samen met de politie hebben we hem een escorte uit het dorp gegeven.
Buiten enkele regenachtige en mistige dagen hebben we er ook enkele zeer aangename gehad.
We hebben weeral vanalles gezien; de prachtige Tablelands en een immense fjord in Gros Morne Natl. park, ijsbergen (ter groote van een huis) die heel fotogeniek in de baaien van de noordelijke pennincula komen te liggen en af en toe op de voorgrond enkele voedende Humback- en Minkwhales (Zalige momenten !). We hebben ook een ecologisch reservaat bezocht waar bloemetjes en plantjes groeien die nergens anders ter wereld voorkomen, zoals bv. de Burnt Cape Cinqefoil = Potentila usticapensis.
De kans dat ge hier ne mouse tegen het lijf loopt is vrij groot, hier leeft immers de grootste populatie van Noord-Amerika (nl. 5 per vierkante meter).
We zijn er 14 tegengekomen, op een gegeven moment van iets te dicht, er kwam nl. een bull-mouse op ons afgelopen, gelukkig kwam er juist op dat moment een pick-up aangereden, die is tussen ons en de mouse ingeschoten waardoor de mouse schrok en netjes terug in het bos liep, dat was wel even schrikken.
Vrijdag 20 juni, `t was gisteren beginnen regen (weeral) en dus ook deze dag. Het was ergens in de late namiddag dat we het toch wel heel koud begonnen te krijgen, we waren ondertussen immers door en door nat. We zagen het niet goed zitten om die avond in de gietende regen te moeten eten en onze tent op te zetten. We kwamen voorbij de community-hal van Green Island Brook, een klein vissersdorpje dat ongeveer 200 inwoners telt.
Diane (ons geheime wapen) ging horen of het niet mogelijk was om die nacht in de hal door te brengen, maar niemand van de omliggende huizen wist wie de sleutel in z`n bezit had. Maar dat probleen werd al gauw opgelost door de familie Coambs, die hadden een gezellige, ingericht en warme kelder waar we de nacht mochten doorbrengen.
Nu waren we niet alleen bij een `āutenthieke`New Foundlandse familie beland, maar ook op een verjaardagsfeestje., nl. dat van `Mam`.
`t Leek wel of we in een toneelstuk binnenstapte en mee op het podium zaten. De deur werd hier platgelopen door neven, nichten (in deze dorpjes is blijkbaar iedereen familie van elkaar), nog wat vrienden en kennissen, en de telefoon stond roodgloeiend.
Allemaal mensen die`Mam`een gelukkige verjaardag wilde wensen. We zaten met z`n allen rond de keukentafel, vooral de dochters (30ers en 40ers)zaten er vrolijk op los te tatteren en paffen. Iedereen die op bezoek kwam kreeg een bord verse soep met nen boterham met hesp en een stuk `gekleurde`verjaardagscake voorgeschoteld. We hebben wel moeite gehad om hun taaltje te verstaan, wist je trouwens dat er een woordenboek bestaat van het New Foundland- engels!
Als mam een cadeautje kreeg van de kleinkinderen dan pakte de dochters het uit haar handen en deden het snel open, de gezichtscreme- eau de cologne- geurkaarsen, het ging allemaal vrolijk rond en iedereen had het gezien en geroken voor dat mam het in handen kreeg.
Bomma`s krijgen toch ook overal hetzelfde, he!
De pastoor kwam ook langs, en hij had het goede moment wel uitgekozen, hij kwam nl. het kerkgeld collecteren. En aangezien mam wel wat geld gekregen had voor haar verjaardag, verdween het allemaal in de bovenzak van de pastoor (alleluja !)
Na een gezellige ,zeer interessante avond zijn we weer (zoals gewoonlijk) gelijk een blok in slaap gevallen.
New Foundland is heel anders dan de rest van Canada(van wat we al gezien hebben toch)
We waren zeer aangenaam verrast door de natuur en de bewoners ervan.
Ondertussen zijn we na een Marathon-ferrytrip van 33 uren !! aanbeland in Natashquan (Frans-Canada). Het verste punt langs de St. Laurence golf vanwaar er een weg loopt , naar Quebec -city. Gelukkig kunnen we van hieruit terug op onze fietsen, want de atlantische oceaan is niet bepaald de rustigeste zee, en er zijn interessantere dingen te doen dan met uwe kop over de reling van het schip te hangen.
Tja, wij hebben geen echt vissersbloed !
Vele groetjes Gunther en Diane

Onze Route: Chemutal-Felipo carrillo Puerto-Valladolid-cenote Samual-Tulum- Playa Xpu-hu- Cancun (vlucht naar Halifax,Canada)-Halifax-Peggy`s Cove-Black point-Hubbards Beach- Mahone Bay- Lunenberg- Bridgewater-Brooklyn - Liverpool- Seaside adjunct Kejimkujik Natl.Park-Port Joli- Lockeport-Shelburn- Barringtin Passage-Mid e Pubnico- Yarmouth

Na enkele weken komen we terug boven water. De Yucutan (mexico) is toch nog meegevallen, er waren wel vele kaarsrechte wegen, veel hotelresorts maar toch ook enkele paradijselijk stranden, vriendelijke mensen,...
Maar het beste waren toch wel de afkoelende cenote`s(grotten waar je in kon zwemmen).
Dat we soms last toch wel wat last hadden v/d warmte blijkt uit het volgende .
We waren aan het fietsen op zo`n kaarsrecht maar verlaten stuk weg, de weg liep door een soort vennegebied.
Plots riep Gunther; Oh nee, daar ligt iemand dood in het water!!
We stopten ,keken elkaar aan en zagen naar ..dat lichaam.(het lichaam lag met de armen uitgestrekt en het gezicht in`t water,maw levensloos!!).
we keken elkaar terug aan,wat moeten we doen,wie moeten we verwittigen,...?
Ik (gunther) keek nog eens terug naar het lichaam en verschoot mij nen bult en kreeg nen rode kop.Het lichaam stond ineens recht en had...nen snorkelbril op zijn gezicht staan (amai weer nen blunder van formaat!!!).

Maar ondertussen zijn we (terug) in Canada aanbeland,de vlucht was uitstekend verlopen.
Alleen in Newark (waar onze overstap was,dit is vlak bij New yorkcity) was het wel een kiekenkot. Iedereen moest nl z`n schoenen uitdoen aan de douane om ze door zo`ne x-rayscanner te laten gaan,alleen verdwenen er schoenen aan den andere kant v/d machine,paniek en chaos alom.
Ons ``frisruikende`botinnen bleven onaangeroert?
Toen we verder vlogen kregen we niet alleen the empire statebuilding en ground zero te zien, maar ook geleidelijk aan de oneindige bossen van Canada (we voelen ons al thuis).

Ondertussen rijden we al een 1.5 week aan de kust van Nova Scotia rond en het is hier om in 1 woord te zeggen ``geweldig``!
Geen grootse dingen,maar vele kleine aangename verrassingen zoals;
-nog voor we de luchthaven verlaten hadden zijn we al uitgenodigd,door Dave, hij woont aan den andere kant Nova Scotia en als we passeren zijn we welkom.
-Of toen we in Halifax voor de bibliotheek stonden te wachten werden we getrakteerd door Bud en Nancy,op een lekker pak friet (ze baten het frietkraam uit onder de naam ``Bud the spuds``)
-De auto`s wijken hier enorm uit voor fietsers (ook dat is lang geleden),we fietsen hier trouwens v/h ene vissershaventje naar het andere.
-Na 2 dagen van wat regen is de lente hier volop uitgebroken, niet alleen goei weer , maar ook al de bomen en struiken beginnen groen te worden.
-Maar ook de vogels worden actief en we hebben al enkele malen coyote`s gehoord!!
-en in het Seaside adjunct Kejimkujik Natl.Park lagen zeehonden te zonnebaden op de rotsen.

Canada belooft boeiend te worden!!! We genieten hier met volle teugen
Groetjes Gunther en Diane

Top

 

Onze route; Flores- Tikal Natl. Park- El Remate- Melchor de Mencos (grensovergang Guatemala/Belize)- San Ignacio- ecoresort op Hummingbirdhyway- Dangriga- Tobacco Caye (een tropisch eilandje)- Dangriga- Middlesex- Bleu Hole Natl. Park- Hattieville- Bermudian Landing (community Baboon Sanctuary)- Crooked Tree Wildlife Sanctuary- Orange Walk- Corozal (grensovergang Belize/Mexico)- Chemutal.

Eerst en vooral willen we iedereen bedanken voor de vele positieve reacties die we gekregen hebben op onze onverwachte koerswijziging !
Die wijziging heeft ons al door verschillende leuke plaatsen gevoerd, zoals... Tikal Natl. Park, bekend om zīn indrukwekkende ruines (waar regelmatig iemand afdondert ), maar het is zīn fauna en flora die het hem hier doet. We hebben spidermonkeyīs gezien en howlermonkeyīs gehoord, īs nachts leek het alsof ze vlak naast de tent stonden te brullen, zoīn immens geluid dat die beestjes produceren. We hebben ook een vos, een wilde soort kalkoen, een groep van 8 Pizotes (een soort rankoon) en de meest kleurrijke vogels die je je maar kan inbeelden gezien; Hummingbirds (colibriīs), papegaaien, maar vooral de indrukwekkende Toucans !
Zelfs "amateur" birdwatchers als wij komen hier volop aan onze trekken, je moest gewoon je ogen opentrekken.
De komst van Semana Santa (Pasen) en ook de vele guatemalteekse toeristen dreef ons naar Belize.
Belize is anders, Belize is raar, Belize is leuk!
Mix een plat maar zeer groen landje met veel vogels, doe daar een handvol "Caraibian Blacks" bij (swingend op regeamuziek), dan nog wat chinezen en taiwanezen (die hier bijna alle winkels uitbaten), enkele latinoīs die zich te pletter werken op de suikerrietvelden en nog wat mormonen die per paard en kar door het land manoevreren... en je weet niet meer waar je bent, was het nu Afrika, Noord-amerika....Azie...?
We konden het echt niet laten, nu dat we zo dicht waren bij al die tropische "Robinson Crusoe" eilanden en die azuurblauwe zee, wilde we er toch één van dichtbij zien.
Het eilandje waar wij op verbleven hebben, noemde Tobacco Caye, een beetje groter dan 1 hectare, wat idylische kokosbomen, veel cabaņas, hangmatten en ons tentje. De kokosbomen zijn niet iets minder idylisch als er in het midden van de nacht een kokosnoot vlak naast je tent valt, het lijkt of heel den boom valt om.
īs morgens zagen we het bordje "Hardhead area" staan !
De vele viskes in het glasheldere water en het prachtige rif waren een leuk tijdverdrijf, we hebben veel gesnorkelt, īt is alleen dat het water hier zo helder en zout is.. de tomaten zijn rood, en onze ruggetjes nu ook !
Als je aan het fietsen bent, heb je hier tijd om naar de vele vogels te zien (goede weg, plat en recht), zeker op de Hummingbirdhyway, maar ook om de sfeer hier wat op te snuiven. Allé snuiven doen we niet maar ze bieden het hier wel veel aan; "You want some pot ,man ?"
of de volgende uitdrukkingen hoor je hier ook veel; "Whats up brother"- "Sweet man, sweet"- "respect brother"- "Cool man"- "I love your bike"- "Take it easy"
En we hebben eidelijk het geheim ontdekt wat we moeten doen om veel energie te krijgen om in deze sauna te fietsen. We zaten nl. op ne middag te eten aan een bushalt (in de schaduw) maar lang zaten we niet alleen, er kwamen enkele van die zwarte mannen onze fietsen wat bewonderen. Één van die mannen zei tegen ons: "You donīt have to eat sandwiches to bike. You have to do it on the Belizian way !! Take some wheat and drink a Guinnes end you will be faster on your destinstion than you ever could imaging !"
Maar of het nu effectief zo goed werkt weet ik niet want verleden zaterdag was het de grote jaarlijkse koers in Belize en den eerste Beliziaan kwam op de 4e plaats.
Een paar km nadat we die mannen hadden gezien kwamen we een verkeersbord tegen met het volgende opschrift; Donīt stop!- Donīt take passengers!- The Belizian Gail !
Er was er toch gene ene die mee wilde, ze zouden maar zot zijn ook!

Wat in Guatemala niet meer wilde lukken, zijn we hier terug beginnen doen, nl. nummerplaten verzamelen.
In Guatemala is het nogal genant om te vragen; "Meneer, mag ik de nummerplaat hebben van dat wrak daar?" waarop meneer dan antwoordt dat hij nog met dat wrak rijdt (oeps sorry!). Maar in Belize, geen probleem, we waren nog geen 10 km in Belize of ik zag een oud wrak staan op iemand zijne hof. Ik heb mīn beste "Kreools" bovengehaald en mocht de nummerplaat hebben, hij kwam zelfs helpen om ze eraf te vijzen.
Belize was een zeer leuke afwisseling tussen al die grappige "Caraibian Blacks". Yeh man, sweet !!!
See you, Gunther en Diane

Onze route: Chichicastenango- Sta Cruz del Quiche- Sacapulas- Cunen- Uspantan- San Cristobal Verapaz- Coban (Grutas Lanquin- Semuc Chapey)- Tucuru- Panzos- El Estor (Lago de Izabal- Refugio de Vida Silvestre Bocas del Polochic)- Rio Dulce- Finca Ixobel (Poptun)-Flores

Ongeloofelijk prachtig en indrukwekkend maar ook loodzwaar, stoffig, modderig en vooral een gruwelijk slecht wegdek, zo kan je de weg van Chichi naar Coban omschrijven.
Het heeft ons vele fietsuren en energie gekost eer we hierdoor waren, maar het was zo mooi, we fietsten over bergen, door enkele prachtige valleien, langs tropische bossen en vele hele kleine dorpjes.
Dat het een zware weg was, dat merkte we oa. aan de eerste 12 km (vanuit Sacapulas), daar klommen we bijna 1000 m., we hadden ongeveer 2.5 u nodig om deze eerste 12 km te overbruggen. Maar de weg was op vele plaatsen zo slecht, dat was bv. te merken aan de 30 km durende afdaling vanuit Uspantan. Het heeft ons maar liefst 3 (rem)uren gekost om af te dalen naar Rio Negro. Daarbovenop kwam nog dat we om den haverklap moesten stoppen on de aangekoekte modder van tussen onze spadborden en remmen los te peuteren.
Onze fietsen hebben hier afgezien, we hebben niet alleen allebei onze voordragers gebroken (en zelf terug opgelapt)maar ik, Gunther, ben ook tot de constatatie gekomen dat mijne achtervelg op 6 plaatsen een scheurtje vertoont (telkens aan de spaken). Op deze weg hebben we verschillende malen ervaren dat vrouwen en kinderen bang van ons waren. Nu toegegeven, ik zie er niet altijd even fris uit, maar om nu op de loop te schieten, dat vind ik toch wel een beetje overdreven. We hebben zelfs enkele keren gehad dat schoolmeisjes (tussen 8 en 14 j.) al hun boeken en schriften lieten vallen op de weg, en zich gingen verschuilen in de boskes, eenmaal we gepasseerd waren, kwamen ze terug naar de weg om alles op te rapen. Met onze helmen en zonnebrillen zullen we er waarschijnlijk als "Aliens" uitzien !
We zijn langer dan verwacht in Coban gebleven, doordat we ne uitstap hebben gedaan naar de grotten van Lanquin en de pools van Semuc Champey. Op de terugweg van de uitstap stonden we plots voor wegenwerken, ze zeiden dat het een kwartiertje zou duren, het zijn uiteindelijk 4 uren geworden, ze hadden nl. (op ne zaterdagavond) de weg opgeblazen met flink wat dynamiet, ze zijn de weg hier aan't verbreden. Het was een grote puinhoop waar ze dus met twee buldozers, 4u puin moesten ruimen. Dan begon het nog te regenen ook, te gieten eigenlijk, het heeft uiteindelijk meer dan 48 u aan een stuk aan't regenen geweest, we waanden ons even terug in Belgie ! We hebben dus maar een extra dag gewacht in Coban tot de regen stopte want we wilde verder over ne gravelweg naar El Estor (Lago Izabal).
Omdat we 's morgens altijd heel vroeg vertrekken (om de warmte een beetje voor te blijven) horen we altijd vele geluiden van vogels en apen ! We hebben de laatste week trouwens al heel wat van het "wildlive" gezien en gehoord hier in Guatemala, soms langs de weg, maar vooral tijdens de boottocht in het reservaat van Boca del Polochic. Vele zwarte kleine brulapen, maar ook een soort slangevogels, vele watervogels( waarvan we de namen niet kennen), libellen, ooievaars, reigers, kikkers, papegaaien, schildpadden, leguanen, zwaluwen,...
Op weg naar Finca Ixobel, een soort zomerkamp voor volwassenen, waar we nog eens zalig rustig konden kamperen, hebben we na een jaar fietsen onze 20 000 ste km. gebolt, badend in het zweet ant onze thermometer gaf 's middags maar liefst 44 graden aan. Dat hebben we dan 's avonds geviert met een frisse duik in het meer daar en met een heerlijk All-you-can-eat-buffet !!
Iedereen die ons een beetje volgt, zal zich waarschijnlijk afvragen waarom we nog steeds in Guatemala zitten. Het is hier in de eerste plaats wel heel leuk om te reizen, maar er is een andere reden die maakt dat we nog hier zijn ipv ergens op de pan-americana in El Salvador of Honduras. We hebben nl besloten om niet verder zuidwaarts te reizen (richting Zuid-amerika). Begrijp ons niet verkeerd, we stoppen niet met fietsen of reizen maar ookal is het hier een prachtige streek , het kan onze kampeerlust niet echt bevredigen.
De laatste vier maanden hebben we ongeveer 90 % van onze nachten in een hostelletje doorgebracht en dat zijn we kotsbeu. Het is nl zo dat we toch wel wat tijd doorbrengen in deze hostels. Meestal fietsen we van 6 u 's morgens tot een uur of 1 's middags, daarna zijn we te moe of is het te warm of te ver naar een volgend stadje om verder te fietsen.
In de namiddag rusten we wat, of gaan we eens naar het dorpscentrum of naar het marktje zien, of we doen al eens een uitstap naar ergens. Maar toch zijn er veel te veel verveeluren dat we naar het plafond van de hostelkamer zitten te loeren, terwijl we voor hetzelfde geld ergens met ons tentje in een verlaten bos (in de vrije natuur) konden zitten.
En misschien dat ook wel het feit meespeelt dat ons spaans niet verder reikt dan wat babbelen over koetjes en kalfjes, maar echte conversaties blijven uit, dus ook die geweldige ontmoetingen die we eerder hadden !!
Uiteindelijk willen we nog een jaartje verder fietsen en we zouden graag een even fantastisch 2e jaar hebben net zoals het eerst was, dus wat zijn onze plannen nu ?
We fietsen nu naar tikal en dan richting Belize om daarna opwaards te keren naar Cancun (Mexico). Op 10 mei vliegen we dan vandaar naar Halifax (oostkust van Canada). Daar willen we eerst Novia Scotia en New Foundland gaan platfietsen om daarna Cross-country te fietsen naar Vancouver (westkust van Canada), onze volgende winter willen we graag doorbrengen in Nieuw-Zeeland.
We weten dat onze drastische beslissing waarschijnlijk vele vragen opwekt, wie gaat er nu niet naar Zuid-amerika !! Maar na een jaartje op de fiets te zitten weten we wel wat we leuk vinden en wat niet. Dus verkiezen we om ons goed te voelen door veel te kamperen, dan om gefrusteerd verder zuidwaarts te gaan.
Vele groetjes Gunther en Diane
Ps: reacties zijn altijd welkom, goed of slecht, laat het ons maar weten op ons e-mailadres: vgunther_diane@hotmail.com

Top

 

 

Onze route; Huehuetenango- Quezaltenango (San Marcos- Tajamulco vulkaan/ Zunil- Fuentes Georgina's)- Totonicapan- Quatro Caminos- Solola- Panajachel (Lago Atitlan- Santiago Atitlan- San Pedro)- Solola- Los Encuentros- Chichicastenango

Guatemala is een klein landje, maar wel een landje met veel inhoud, die reden houdt ons nog altijd hier. We hebben ondertussen vanalles gedaan, we zijn om te beginnen gestart (in Xela) met spaanse lessen. Een week van onze grijze hersencellen in alle vormen en maten te kneden, te wringen, ...
Alle middelen waren nodig om onze grammatica en woordenschat op een aanvaardbaar niveau te brengen. Gelukkig dat onze leraressen (Gaby en Maria) niet van de serieuste waren, maar wel twee kwetterende giechelmiekes.
Maar een week was meer dan genoeg om onze geest te treitteren.
Ons lichaam had nood aan zweet en wat afzien. Dus zijn we samen met de Quetzaltrekkers den Tajamulco vulkaan gaan beklimmen. (De Quetzaltrekkers is een vrijwilligersorganisatie die hier geld inzamelt, via hun treks voor een weeshuis en een school) Heb je al eens in een vliegtuig aan het raam gezeten ?
Wel, als je op de top van de Tajamulco vulkaan staat (4220 m) zie je hetzelfde of zelfs meer ! Je zit boven de wolken en je ziet toppen van andere bergen en vulkanen, bangelijk !! Er is wel 1 ĻmaarĻ de stewardes heeft de deur en de raampjes laten openstaan, met gevolg dat het hier vandeeg waait en berekoud is.
De daarop volgende week hebben we enorm veel geleerd over de Guatemalteekse mentaliteit en efficientie. We zijn wat vrijwilligerswerk gaan doen bij een bouwproject en bij een ecologisch project. Ik ben zelf geen volwaardige bouwvakker, maar wat deze bouwvakkers ervan terecht brachten was ook niet veel soeps.
De bedoeling van het vrijwilligerswerk is, door de bouwvakkers te helpen, tijd te besparen en het bouwproces sneller te laten verlopen. Des te minder moet Habitat para Humanidad (de desbetreffende organisatie) aan de bouwvakkers betalen.
De bouwvakkers zagen het echter anders, des te meer wij deden, des te minder deden zij. De tweede dag slaagde ze erin om met vier man slechts 5 cementblokken gemetst te hebben (met het metselwerk mochten we ons niet moeien) en van die 5 blokken waren er nog enkele scheef gemetst.
Voor de rest hebben ze hun dag doorgebracht met ijsjes eten en spelen. Toen de Familie (voor wie de bouw bestemd is) dan nog op de proppen kwam met een vrij nieuwe pickup (en GSM), hadden we er wel genoeg van. Dit zou normaal voor families moeten zijn die het zich niet kunnen permiteren !
Nadien, op den bureau, kregen we de uitleg dat de families die het zich niet kunnen permiteren uit den boot vallen, de organisatie heeft geen geld en middelen voor deze (grote) groep mensen. We willen niet beweren dat deze organisatie niet deugd, maar we hadden een ander beeld van wat ze deden en we voelde ons niet echt ĻnuttigĻ.
Het ecologisch project, dit was wel interessent, het zijn twee jonge mensen die dit proberen op te starten (project om de mensen beter te leren composteren en recycleren), maar ook deze mensen kampen met een groot tekort aan geld en middelen.
Het blijkt dat die reden (geld en degelijke middelen) het grootste probleem is bij vele hulporganisaties hier, met gevolg grote concurrentie en disfunctioneren van vele projecten.
Waar in de wereld waren ze nu weer geld aanīt versmossen door oorlogje te spelen ?

De bergdorpjes hier zijn leuk en de bevolking is zeer kleurrijk gekleed maar er heerst veel armoede. Ge moet de kinderen hier zien spelenĄ niet met schoon speelgoed, maar met stukken karton of papier en lege bierbakken dat dient als een slede. Of oude fietsbanden die ze voortrollen en shotten dat doen ze met een leeg plastieken fleske van een halve liter.
Vele kinderen moeten hier ook op zeer jonge leeftijd beginnen werken (5 a 6 jaar oud), Hout, zand of stenen versleuren, kauwgom of souveniers verkopen, schoenen poetsen,...
Buiten dat allemaal, hebben we ook nog gefietst, niet zoveel van keer.
Maar hetgeen we gefietst hebben is best wel spectaculair steil. We dachten dat we al iets gewoon waren van in de mexicaanse bergen, maar amai...
Er zijn hier stukken bij die volgens ons toch meer dan 12 % zijn, al is dit maar een schatting want ĻnergensĻ durven ze er een bord met percentages bij te plaatsen, misschien zijn ze wel bang voor repressailles van boze fietsers (nietwaar schatteke!).
En mijn schatteke is ziek geworden op weg naar Panajachel (wat buikgriep) waardoor we iets langer aan het prachtige Lago Atitlan hebben doorgebracht.
Het indrukwekkenste dat we tot hiertoe gezien hebben, is wel de wekelijkse markt in Solola. Honderden Indigius People die zich als mieren over de markt wroeten. Let wel, deze mensen hebben hun traditionele, kleurrijke kledij aan. Sjieke dingen, hoor !
Alle, we zullen de komende dagen eens proberen of we vanuit Chichi via nen gravel-dirtroad naar Coban kunnen geraken.
Het is spijtig dat je via e-mail geen geluiden kunt versturen want voor de moment wordt er een concert gegeven in de plaatselijke kerk, via luidsprekers weergalmt het door heel het dorp. Maar het lijkt eerder afkomstig uit de plaatselijke cantina (cafe) waar ze allemaal met een pint bier voor hune neus zitten en de micro rondgeven.
Ja, zo goed klinkt het !!
Groetjes Gunther en Diane

Top

Onze route: Oaxaca- El Tule- Mitla- Hierva del Agua- El Camaron- Jalapa- Tehuantepec- Juchitan- Niltepec- Arriaga- Tuxtla- Chiapa de Corzo- San Cristobal de las Casas- Palenque- San Christobal de las Casas- Comitan- Ciudad Cuauhtemoc- grensovergang Mexico/Guatemala- La Mesilla- Huehuetenango

Na een leuk verblijf in Oaxaca, dat eigenlijk leuk is geworden door het aangename gezelschap van de twee "Antwerpse" voetbalvedetten, Kris en Wim, die als ze niet met hun plank in het water liggen te dobberen, alle Mexicaanse pleintjes afschuimen om een balleke te trappen!(schone voetbal trouwens !) Ik (Gunther) was zelfs stijf van een uurke of twee met hen mee te shotten. Erg he !
Na het prachtige "Hierva del Agua", wat een versteende waterval is , kwamen we in heel wat minder interessante waterkes terecht.
Onderweg van Oaxaca naar de kust, stopten we op de middag aan een Casa Hospedaje, in de hoop dat we hier beschutting konden krijgen tegen de zon, we proberen nl tegen de middag te stoppen omdat het dan te heet wordt om in te fietsen (een weetje; de zon brandt hier zo fel dat we zelfs bruin worden op onze rug, met onze t-shirts aan). Maar niks, noppes, nada, de dame weigerde van ons binnen te laten. Ze vond het blijkbaar verdacht, want wie blijft er nu nen hele nacht in een kamer. Normaal gezien hebt ge een kamer maar nodig voor een uurke of twee. De mexicanen zijn ferfente "wippers", en ik ben m'n viagrapillen vergeten om na een zware 90 km nog eens heel de nacht van jan te kunnen geven!!
Alle, wij maar verder rondgevraagd in het dorp, maar dit leverde niets op, bij niemand mochten we onze tent opslagen. Met als gevolg, dat we op het heetst van de dag nog eens 32 km verder mochten bollen naar de volgende stad.
Maar dat was nog niet alles, daags nadien wilde we de bus nemen om een verschikkelijk saai, plat, winderig en druk stuk weg te ontlopen, maar da was ook nada. De busschauffeur weigerde om ons mee te nemen. Onze fietsen waren te groot, zelfs afgeladen en gedemonteerd (en we wilde er geen stuk afzagen). Dus konden we onze fietsen terug monteren en beladen.
We dachten van dan maar te liften, maar juist... niemand stopte!!
Het was ondertussen duidelijk geworden, de mexicanen moeten van ons niks hebben, en wij stilaan van Mexico ook niet meer .
Nadat de wind ons voor de zoveelste keer van de weg had geblazen, stond Diane op kookpunt, hare fiets (ocharme) vloog met hebben en houden de berm in, hij bleef zelfs op zijne kop staan.
Chiapa de Corzo en de Sumidero Canyon brachten de zin voor Mexico toch even terug. En met de daaropvolgende leuke maar lange klim naar San Cristobal groeide ons vertrouwen. In deze omgeving, zowel rond als de stad, zie je talrijke indianen in kleurrijke traditionele kledij, zeker op de marktjes rond de Santo Domingokerk zie je er veel.

Dat we ons nu in een gebied begaven (chiapas) dat bekent staat om z'n problemen met de indianenbevolking wisten we. Ze vechten immers nog altijd voor meer rechten (het is nog altijd een heet hangijzer in de mexicaanse politiek). Alleen hadden we het volgende toch niet verwacht, op weg van San Cristobal naar Palenque rij je door een lush groen gebied (een echte wauw-rit). We kwamen door vele kleine indianendorpjes, op zich ook wel interessant. Alleen merkte we hier een echte vijandigheid tov ons. Niet alleen gringoroepers maar ook stenengooiers en waar we ons helemaal niet bij op ons gemak voelde kwam door een groepje gasten die aan de weg aan het werken waren. Die hun humeur sloeg blijkbaar om toen wij er langs kwamen, met hun werktuigen in de lucht (troefels, houwelen) prevelde ze eerder oorlogstaal (in indianentaal)dan nen warme welkomstgroet, de agressie stond op hun gezicht te lezen!! Slik ... we zijn tegen 200 km p/u naar Palenque g! efietst.Ondanks het minder aangename voorval, was het bezoek aan de door prachtig groen omringde ruines meer dan waard.

Een bewogen busrit bracht ons terug in San Cristobal (bewogen omdat ons Guntherke blijkbaar niet meer tegen busritten kan, hij heeft heel de tijd met een "gevuld" zakje aan zijn mond gezeten)
Nu, na een kleine drie maanden van zwoegen en zweten zijn we (eindelijk) door dit gigantische land geraakt. Het heeft ons 4550 fietskilometers en enkele busritten gekost.
Dit geeft een totaal van 19236 km (voor de nieuwsgierigen)
Ondanks de verschillende verhalen van stakingen , was het een gemakkelijke grensovergang naar Guatemala. Een prachtige rit door een valei, omgeven door torenhoge bergen bracht ons in Huehuetenango.
Tot hier toe waren er vele (spontane) vriendelijke mensen op onze weg, wat ons wel een gerust gevoel gaf. Misschien dat we hier wel wat (extra) spaanse lessen gaan volgen, we zullen wel zien wat de komende weken brengt.
Hasta Luego, Gunther en Diane

Onze Route: Uruapan - Patzcuaro - Tzintzuntzan -Morelia - Mil Cumbres- Ciudad Hidalgo - Angangueo - Ocampo -Monarca Maríposa - Zitacuaro - Valle de Bravo -Temascaltepec - San Andres -Chiltepec- Ixtapan de matamores - Acatlan - Huajapan de leon- Nochixtlan- Oaxaca

Om te beginnen met goed nieuws, de familie Zaragoza stelt het opperbest, er zou wel een gedeelte van een loods van hen zijn ingestort maar voor de rest geen grootse brokken en gelukkig geen gewonden. Zodus konden wij met een gerust hart verder reizen.
Sinds Uruapan hebben we weeral nen hele afstand afgelegt,en zijn we enkele leuke dorpjes tegen gekomen zoals Patzcuaro en Tzintzuntzan.
Maar het wonderbaarlijkst dat we tot hiertoe (in Mexico) al hebben gezien is toch wel Monarca Mariposa, een vlinderreservaat.
Er zouden miljoenen vlinders van Canada (in de winter) naar hier trekken en dat wilde we wel eens checken of zoiets waar kon zijn .
We verbleven in Angangueo en vandaar moesten we nen collectivo nemen (een bus) naar Ocampo.Een dorp 13km verder gelegen,vandaar nog nen andere collectivo om in het bergdorpje El Rosario te geraken.
Van aan den ingang van het reservaat, vergezeld met nen gids (verplicht), leide een bergpad ons tijdens een drie kwartier durende steile wandeling naar een hoogte van +/- 3300m.
Door de hoogte was het koud en mistig en gedurende de wandeling zagen we gene ene vlinder,dus aan die miljoenen vlinders begonnen we stilaan te twijfelen!!!
We gingen over den top v/d berg door een open vlakte om dan terug in een ander bos te komen en daar waren ze de 'Miljoenen' vlinders !!!
We schatte dat er tussen de 50 en de 100 bomen compleet overladen waren met vlinders.
Takken van bomen die gewoon doorbuigde v/h gewicht v/d vlinders, van sommige bomen kon je amper de stam nog van zien.
De vlinders, zwart-orangje van kleur vlogen amper rond door de kou en de mist.
Op sommige plaatsen moest je zo opletten waar je stapte anders verpletterde je tientallen vlinders die op de grond of op lage struikjes zaten.
Prachtig en adembenemend, er zijn geen andere woorden voor.
Wat minder genieten was,was den binnenweg die we gekozen hadden om Toluco,Mexico City en Cuernavaca te omzeilen.
De weg van Zitacuaro, via Valle de Bravo naar Temascaltepec viel best mee, al was er wel behoorlijk wat klim-(=zweet) werk bij.
Vanuit Temascaltepec begon het echte werk dan . Temascaltepec ligt in een diep dal omgeven door prachtige bergen oa. door de Tolucavulkaan. Achter het dorp lag een klein kobbelwegeltje dat wij gingen nemen, we werden nogal bezien toen we daarin draaide (de bewoners van Temascaltepec wisten waarschijnlijk beter).
We kwamen oa door het dorp Real Arriba, een klein dorpje waar iedereen aan het helpen was de straat te keren (een stoffige bedoeling) blijkbaar waren alle middelen goed, zelfs takken van bomen.Dit allemaal ter voorbereiding v/d kermis.
Van hieruit hebben we echt alle soorten wegen verharding gehad die er bestaan in Mexico.
Van kobbelsteentjes tot 'babypoepkesasfalt,dirt,gravel om dan te eindigen met een grof keienpad.
In het begin leuk omdat we best door een boeiend landschap aan het fietsen waren,bergen en velden.Minder intressant omdat de mensen minder begrip vol werden, vooral het Gringogeroep kwam ons de oren uit!
Hoe verder de weg zich over de berg worstelde des te meer vroegen wij ons af of we nog wel juist zaten.Op den duur moesten we vragen aan enkele kinderen,die te paard, ons al nen hele tijd in het oog aan het houden waren of we nog juist zaten.We hebben nadien aan het laatste huteke dat we tegen kwamen nog maar eens nagevraagd of we juist zaten.
En we zaten juist, al zei de vrouw verschillende keren Mama Mia , Mama Mia,..... waarom werd ons iets later duidelijk. De slechte gravel veranderde (nog maar eens) in een keienpad, nu met 'losse' grote keien op een steile bergwand. We moesten onze fiets duwen!!!
We zijn uiteindelijk in Chiltepek geraakt,waar we dan uitgeput op ons hotelbed zijn gevallen, in't vervolg denken we wel 2 maal na voor we nog nen 'binnenweg' nemen.
We wilde ook niet in die kleine dorpjes kamperen, want we voelde ons echt niet welkom (is dit het cultuurverschil? we weten het niet?!?).
Onderweg hebben zijn we nog even in Taxco geweest, een gezellige toeristenstad gebouwt op nen bergflank met steile kobbelwegeltjes.
We zitten nu in Oaxaca, het is hier best leuk, er heerst hier nen prettige sfeer en we hebben oa. daarstraks het boeiende museum van cultuur gaan bezoeken.
Hier houden we enkele dagen halt.

Terwijl wij hier den tijd van ons leven hier meemaken,zijn er vrienden van ons die voor elke minuut hebben moeten vechten!!!
Zo zijn we enorm getroffen door het verlies van onze goede vriend, Jef Friant, die na een derde maal te zijn getroffen door kanker de strijd heeft moeten staken.
We zijn met onze gedachten vooral bij Linda (echtgenote van Jef) en hun families.
Linda we hebben enorm veel bewondering voor U!!!!

Gunther en Diane

Top

(19) aardbeving

Waarschijnlijk zal iedereen al vernomen hebben van de aardbeving in Colima.
Wij waren gisterenavond (toen het gebeurde) in Uruapan, dit is in vogelvlucht een 200km van Colima.We zaten op ons bed in een hotelkamer (op de derde verdieping), ik was den dagboek aan het bijschrijven en Diane was aan het lezen.
Toen begon ons bed te trillen, Diane zei dat ik stil moest zitten,terwijl ik Niets deed en juist hetzelfde aan het denken was.Het begon allemaal nog heviger te trillen, heel het gebouw bewoog, we hebben vlug onze schoenen aangetrokken en zijn naar beneden gelopen.
Onderweg kwamen we andere hotelgasten tegen die ook niet goed wisten wat er gebeurde.
Beneden aangekomen was het gedaan(gelukkig), het heeft hooguit nen dikke minuut geduurd.
Die avond zijn er nog enkele "kleine" naschokjes geweest. Den hoteleigenaar lachte het allemaal wat weg, dus wij dachten dat dit wel meer gebeurde, en het leven in Uruapan ging blijkbaar gewoon verder en wij gingen slapen.
Toen we 's morgens beneden kwamen, en de beelden op TV zagen, schrokken we enorm, zeker wetende dat we 6 dagen geleden daar nog verbleven.
We zijn enorm geschokt omdat er zoveel doden zijn, we weten trouwens ook niets van de familie Zaragoza (waar we bij verbleven).We zijn vanmorgen toch vertrokken in Uruapan en zijn nu in Patzcuaro, maar we zijn heel de dag wel met onze gedachten geweest bij de getroffen familie's in Colima. (wat een ellende).
Dus wij stellen het goed en zijn onze Engelbewaarder weer enorm dankbaar!!
Gunther en Diane

18) Tante nonneke en nonkel pater !

Onze route : La Paz (via ferry naar ) Mazatlan- (busrit naar ) Tepic- Las Varas - Sayulita- Puerto Vallarta - El Nogalito - Tomatlan -Playa Perula - San Patricio Melaque - Manzanillo - Armeria - Colima -Tecalitlan -Mazamitla - Jiquilpan- Zamora -Paracho - Uruapan

Onze kerst is "letterlijk" in het water gevallen, we zijn namelijk gaan snorkelen en kajaken, oa. aan Isla Espiritu Santo en de playaīs van Balandra (allemaal gelegen aan de kust van La Paz, Baja California)
Dan met de ferry over (in īt begin toch) een woelige zee, met als gevolg, na enkele uren zaten we opgescheept met verschillende "kotsende mexicanen" (boeiend).
Aangekomen in Mazatlan zaten we eindelijk in de tropen. Maar na een dag of twee het hier verkend te hebben, besloten we toch maar van oud op nieuw te vieren in Tepic. Er zijn in Mazatlan bijna meer discotheken dan dat er huizen staan (ok, een beetje overdreven). Maar aangezien we niet zoīn fuifbeesten zijn, was Tepic wel een goede keuze. Naar Tepic met de bus, na vernomen te hebben dat deze weg, bij een van de gevaarlijkste wegen van de wereld hoort voor fietsers, en we wilde dit niet gaan uittesten.
Tijdens de busrit gebeurde er toch wel iets interessant, we hebben Jezus gezien !! Neen, we zijn nog niet tante nonneke en nonkel pater geworden. Tijdens ne plasstop, kwam er een figuur op de bus gestapt, en ik zou gezworen hebben (mag dat wel zweren) dat het Jezus was. Hij had er trouwens een t-shirt van aan .
En hij kon engels en zei het volgende ;Look to my face, you maybe forget my face, but never forget the face on my t-shirt. We are the same person. But the face on my t-shirt canīt talk, I can, and I will make a miracle this year. Blijkbaar maakte hij veel indruk onder de mexicanen, want hij zamelde veel geld in. Het enige verdachte was wel ,... hij rook naar "Tequila" en zīn ogen stonden op vijf voor twaalf !
Alle, na rustig (al etend) van oud op nieuw in Tepic te hebben doorgebracht, zijn we terug op onze veloīs gekropen. En wat is er beter om vlak na de feestdagen (met enkele kiloīs overgewicht) te fietsen in de tropen. Je moet namelijk niet veel doen om het gevoel te krijgen dat je iets gedaan hebt, zelfs als je gewoon je fiets opstapte begon je al te zweten (temperaturen in de schaduw 31 gr, in het zonneke 35-38 gr). Het was aanpassen (het is een heel andere warmte dan in den Baja) gelukkig had je hier en daar wat leuke stranden. Waar we dan ook halt hebben gehouden, Sayulita, Playa de Perula maar vooral Melaque was leuk. We zijn zelfs enkele keren getrakteerd op vis door Canadezen die hier komen vissen , langs de Pacific Coast. In Manzanillo hebben we besloten dat we meet landinwaarts wilden. Onze eerste stop was Colima, en het was Bingo, we zijn namelijk terecht gekomen bij de familie Zaragoza.
De vader des huizes, Estebano, is piloot-instructeur van ultra-lichte vliegtuigjes, een welstellende mexicaan dus. Wat maakt dat we oa. een rit hebben gemaakt in een van de 3 old-timers die hij bezit (zijn vader zou er 400 hebben). De wagen was van 1923 !
We zijn ook op een heldere avond gaan kijken naar de nabij gelegen "actieve" vulkaan, je kon de felrode lava zien lopen! Voorts hebben we veel tijd doorgebracht op de gezellige pleinen van Colima. Er zijn altijd veel bloemen, struiken en ook veel mensen op deze pleinen. Je kan uren doorbrengen met naar mensen te kijken, maar na een tijdje resulteert het meer in ,dat mexicanen naar ons zitten te gapen.
In Jiquilpan waren we net getuige van een trouwer die werd opgevrolijkt door een omvangrijke "Mariachi-band".
Zamora was dan weer interessant voor zīn talrijke kraampjes met veel groenten en fruit. Vooral aan dat laatste doen we ons wel ten beste. In Tepic had je veel mandarinnekes, op weg naar Colima vindt je veel Cavaillonnekes en watermeloenen. In Jiquilpan en Zamora zijn de aardbeien dan weer talrijk aanwezig (hmm smullen geblazen). Waar we ook geregeld stoppen, zijn de Panaderiaīs (de bakkers), wat ze in de States niet kunnen, doen ze hier eens zo goed, nl. het bakken van pistolets en koffiekoeken !
Tussen Zamora en Uruapan zijn we verschillende dorpjes tegengekomen waar meer Indianen leven, sommige zelfs in kleurrijke klederdracht. Maar blijkbaar zijn ze niet altijd opgezet als er twee "gringoīs" door hun dorp fietsen, en laten dit dan ook merken. Paracho was wel leuk, het dorp staat bekend voor zijn talrijke gitaarbouwers. Maar wat vooral geestig is, ze zijn de hoofdstraat aan het herleggen en hij was zo hobbelig zodat verschillende autoīs stonden te patineren in de straat(met als gevolg , een zeer stoffige bedoeling).
We waren daarnet (in Uruapan) een schoenenpoetser aan het afletten, die was de schoon lederen boots van ne mexicaan aan het poetsen, maar amai, hij smeerde er verschillende smeersels op, toegegeven ze blonken wel.
Tot slot nog enkele indrukken van Mexico;
-de mexicaanse mannen dragen geen Sombreroīs maar wel witte cowboyhoeden !
-de wegen zijn over het algemeen zeer goed maar op sommige wegen vind je "topes en Vibradorres" in overvloed (dit zijn vluchtheuvels of ribbeltjes in de baan) en zij maar zeker, ge zult vertragen !!
-Mexico is (tegen onze verwachtingen in) een zeer modern land, je ziet zelfs regelmatig politie op de fiets!


Hasta Luego, Gunther en Diane

Top

 

(17)woestijn,woestijn,woestijn,...en nen cactus!!!

Route: La mesa(san Diego)-Potrero-grensovergang USA/Mexico (Baja california)-Tecate-Rancho Sordo Mudo- Ensenada- San Vicente-San Quintin- El rosario- San Augustin- Printa Prieta- Villa Jesus Maria- Guerrerro Negro- San Ignacio- Mulege-Playa Santispac-Loreto-Juncalito-Ciudad Insurgentes-Ciudad Constitution- El Cien- La Paz

Op 4 december zijn we de grens dan overgegaan van USA naar Mexico.
Het was eigenlijk wel grappig, aan de controlepost was niemand (mexicaanse zijde). We moesten zelf gaan horen naar onze toeristenkaart of anders hadden we er geen gehad!!!
En alhoewel er veel militaire controleposten zijn hebben we,tot nu toe, nog geen enkele maal ons paspoort of toeristenkaart moeten laten zien.
Voor dat we den "Baja" in zijn gefietst, hadden we vernomen van anderen dat ge hier prachtige stranden kunt vinden met enorm veel "zeeleven" en veel woetijn. Het is vooral dat laatste geworden, er zijn wel enkele prachtige stukjes met enorm veel cactussen (verschillende grootte en varieteiten),sommige waren zeker 6m hoog!!!
Maar helaas waren er ook wel wat platte en wreed saaie stukken bij en vooral heel veel woestijn.Zoveel saaie kilometers dat je je verstand maar op nul moest zetten (neen, dat was niet moeilijk) om al "slapend" door dit stukje Mexico te bollen (spijtig genoeg).
Alle "slapen" kunt ge onderweg toch niet veel doen, ofwel zit er zo'ne straatkeffer achter achter je sappige kuiten.
Ofwel moet je van tijd tot tijd van de weg springen omdat er 2 camions of bussen elkaar moeten kruisen, de weg is nogal smal.
Als je dan nog niet snel genoeg v/d weg gaat, dan claxonneren ze wel (het geluid lijkt op een lunapark) of ze gooien met iets naar uwe kop .
Eergisteren had ik weer prijs , een bus die had moeten vertragen omdat we niet snel genoeg v/d weg doken, den bijrijder smeet van collaire z'n buske drinken tegen mijne rug!
We hebben ook (voor de eerste maal op onze trip) nen lift aangenomen, van enkele canadezen, van Guerrerro Negro tot in Mulege.
We zijn met hen ook nen dag in San Ignacio gebleven, dit is een echte oase in de woestijn. Een klein charmant dorpje dat omringd is door dadelbomen en met een heel oud kerkje als blikvanger. Een van de leukste zaken die we hebben gedaan, was ons verblijf aan het strand van Juncalito (Baai van Loreto).
Hier hebben we enkele groepjes dolfijnen gezien. We zijn hier gaan snorkelen, het was echt zwemmen in een aquarium; geel viskes met zwarte strepen, klein blauwkes, nen aal,naaldvissen, een vissoort met alle kleuren van de regenboog , zeeegels,zeesterren en nog zoveel meer .
Die avond hebben we met enkele grappige "hippies" doorgebracht die die dag redelijk veel vis hadden gevangen.Het was een heerlijk visfestijn, waar we met volle teugen van genoten hebben .
Alle, we zitten nu in La Paz en gaan kerstmis hier doorbrengen voor we de ferry naar het vasteland nemen.Maar echt in kerststemming zijn we niet met die temperaturen hier (22-28graden). Het is nogal een raar zicht als je kerstverlichting in cactussen en palmbomen ziet hangen !
We wensen jullie een Zalige Kerst toe en vooral een Vredevol en Gezond Nieuwjaar.
Feliz Navidad y uno prospero Aņo Nuevo
Hasta Luego, Amigos
Gunther en Diane

(16) Diane flikt het weer!!

Route; apple valley-Lucerne valley-Yucca valley-Joshua Tree Natl. Park (Keys vieuw- white tank campground- cottonwood)-Mecca- Thermal-Coachella- La Quinta- Indian Wells- Palm dessert- Pinyon Pines -Anza- Aguanga- Santa Ysabel- Ramona-lakeside-La mesa (San Diego) mai mijne frak! Het verkeer hier in California is niet gewoon. Als ze zouden kunnen, dan rijden ze uw broek uit, en de mijne was al zo versleten .(ondertussen heb ik een nieuwe gekregen!!) We hebben meermaals gehad dat ze rakelings komen langsrijden,er zijn nl. maar weinig wegen met een schoulder (een soort pechstrook). Of soms komen ze naast u rijden en beginnen ze ineens te claxoneren of te roepen om u te laten verschieten, er heeft er ook ene geprobeert om een leeg blikske drinken naar mijne kop te gooien. Gelukkig voor mij (en voor hem) was het ernaast! In Coachella hebben we onder dadelbomen gekampeerd. Coachella ligt samen met nog enkele andere dorpen, na Joshua Tree Natl. park, in een vallei op zeeniveau,waar echt vanalles gekweekt word; citroenen, pompelmoezen,dadels,... en er zijn wijngaarden, een ware oase !!! Toen we tegen de avond nog geen kamping gevonden hadden en de mensen, waar we gaan vragen zijn of we niet in hun tuin mochten kamperen, ons niet wilde verder helpen, zagen we ineens een dadelkwekerij met daarrond hoge struiken, dus hebben we ons daartussen maar gezet. Spijtig genoeg hingen die dadels in 15 m hoge palmbomen . En Diane heeft het weer geflikt !!! In Palm Dessert, juist voor een kruispunt, zeg ik tegen Diane,"Amai,op die lichten (verkeerslichten) zitten nogal wat duiven !", op dat moment springt het licht van groen op orange en rood, ik stop maar Madam was nog naar de duiven aan het zien, met gevolg dat het weer prijs was; bang, knots, patat en daar lag ze.!!!! Gelukkig heeft ze de val kunnen breken met haar handen. Buiten wat blauwe plekken en de haken van mijne achtertas (waar ze frontaal opgebotst is), die zijn afgebroken, is er geen schade. Ondertussen zijn we '"veilig" in San Diego (La Mesa) aangekomen bij Randell en Dolores (weet ge nog, deze mensen hebben Diane een lift gegeven toen ik het fietsslot vergeten was in Dawson (Canada) !) Het zijn hele lieve mensen, die goed voor ons zorgen (wij hebben toch altijd geluk, he) Wel, hier gaan we onze fietskes en ons materiaal eens aan een goede onderhoudsbeurt onderwerpen; nieuwe tandwielen ,banden,kettingen,nieuw rits in ons tentje,....
Voor we ons in een Mexicaans avontuur storten.Het mag ook wel eens want ondertussen hebben we 14527km afgelegt, waarvan 1918km in Frankrijk,2100 in Alaska,3680 in Canada en 6829 in de states. En we hebben hier in Noord-Amerika een serieuze collectie nummerplaten bijeen gekregen, nl 69 nummerplaten, waarvan slechts 1 een gekochte is en 2 gekregen (1 van Chris calgary en 1 van Ed,Las vegas). we gaan de komende dagen, buiten ons materiaal in orde brengen, ook nog wat rond zien in San Diego en morgen Thanksgiving vieren, nen vrij grote feestdag hier. Waarschijnlijk vertrekken we na het weekend naar de grens (een dagje peddelen) om dan van daaruit in den "Baja" in te bollen. We zijn echt benieuwd hoe het ons daar gaat bevallen? Een Nieuwe wereld, een Nieuwe Taal,.....
groetjes Gunther en Diane

Top

15) Van Alles naar Niets !!!

Route: Williams-Ash Fork-Seligman(route66) -Grand Canyon Caverens- Peach Springs (Hulaipay Indianenreservaat) -Hack Berry- Kingman-Dollan Springs- Willow Beach (lake Mead National Recreation Area) -Hoover Dam(nevada) -Las Vegas Bay (Lake Mead NRA)- Henderson- Las Vegas- Red Rock canyon- Mountain springs-Pahrump- Shoshone (california)-Death Valley National Park- (furnace Creek- Stovepipe wells- Panamint Springs)- Trona -Red Mountain- Kramer Junction- Adelanto- Victorville-Apple Valley

Via de historische route 66 zijn we Kingman binnengepeddelt, al was er op die "welbefaamde" route 66 geen fluit te zien .Gelukkig was er in Kingman een Servas-host, want in Kingman zelf viel eigenlijk ook niet veel te beleven. Frank, ne kleine Mexicaan, kwamz'n briefje met " I'm in the shower" wegnemen toen wij al voor de deur stonden.
Hij had ons blijkbaar nog niet verwacht want hij stond nog in z'n onderbroek, Oeps!!!
Frank is iemand die enorm veel bezig is met de katholieke kerk, en ondanks dat wij niet echt kerkgangers zijn, zijn we toch met hem naar de mis geweest. En we moeten toegeven, 't was een leuke ervaring, vooral omdat ze Live Mexicaanse muziek speelde, er was ambiance in de Keet !! We zijn met Frank ook naar Laughlin gereden, dit is het kleine broertje van Las Vegas .Hier zijn we voor den eerste keer in ons leven in een casino binnengegaan.
Niet zo zeer voor te gokken maar wel voor het Seafoodbuffet, Oh zalig!!!
Frank is nen symphatieke gast, als alleensstaande man heeft hij z'n 2 kinderen groot gebracht, hij vind het helemaal niet zo erg om "singel te zijn, want hij heeft het altijd zo druk (de kerk natuurlijk).
Na Kingman stond Las Vegas op het programma, en jezus, wat een stad!!
'T is niet echt de meest gezellige plaats om te fietsen . Behalve op de strip (hier zijn alle grote hotels en casino's gelegen), hier kom je ogen te kort.
Na de teleurstellende ervaring bij Teresa (een servashost in Vegas), die waarschijnlijk meer nood had aan een bezoek van een "zieleknijper", dan van twee naar zweet stinkende fietsers, waren we opzoek naar een campground of motel om er enkele dagen in Vegas te kunnen verblijven.
Toen zijn we Ed tegengekomen, een lid van de "Las Vegas Valley Bikeclub", hij nodigde ons uit om naar de vergadering v.d. bikeclub te komen. Nog geen uur later stond de voorzitster (Susan) van de bikeclub voor onze neus, die was verwittigd door Ed, en is ons onmiddellijk komen zoeken. De dame stond tegen 120 in't uur te rattelen, 't kwam er eigenlijk op neer dat ze doodgraag had dat wij naar de vergadering kwamen als gastsprekers, en ze vroeg of we niet graag bij haar thuis wilde verblijven. Op deze uitnodiging zijn we natuurlijk ingegaan en we hebben een reuzetijd gehad bij Susan en Doug (haar vriend).
We zijn oa. naar die vergadering v.d. bikeclub gegaan, waar we een kleine voordracht gegeven hebben over onze reis.
We hebben samen met hen de strip en Fremontstreet gaan verkennen+ enkele buffetjes natuurlijk. Zeker na enkele maanden in "the middle of nowwear" te hebben vertoeft, is Vegas gelijk als Disneyland. Vooral die reuzegrote casino's met duizenden lichtjes waar het merendeel van de klanten bejaard is, ze staan hier al paffend, duizenden dollars erdoor te draaien . En toch zijn er veel mensen die denken dat Vegas gebouwt is op winnaars!!
Susan is een journaliste van de Las Vegas Sun en doug is een computerspecialist bij een gasmaatschappij. Het zijn ontzettend lieve mensen met een groot hart voor fietsen.
's Zondags hebben we meegefietst met de club, het zijn allemaal wielertoeristen dus we vielen goed op met onze "zware machines" en onze wandelbotinnen, mar we merkte goed dat het fietsen ons al redelijk goed afging, het was een stuk bergop en we waren zonder al die bagage, dus zo licht als een veertje. Eenmaal boven aangekomen, stonden er verschillende te hijgen en wij vroegen ons af of dat "de klim" was (Dikke Nekken!!), Susan stelde voor om onze bagage er terug aan te hangen en nog wat extra rotsen in de tassen te laden ,Hahaha.
Ze hadden het best wel moeilijk toen we bij hen vertrokken (ok wij ook wel!).Ze hadden ons nog een lunchpakketje+een kadootje (dat we pas op 25 december mogen opendoen) meegegeven en Doug is ons een uur of twee later nog komen opzoeken om te zien of we de stad goed uitgeraakt waren. Lief he !!!
Dan was er den 12ste november, de verjaardag van m'n zoeteke(diane) .Wat hebben we allemaal gedaan om dat te vieren ?
Wel, 's morgens heb ik haar, nadat ze dikke zoenen en een kadootje gekregen had, uit de tent gezet om ons ontbijt te maken (het leven gaat immers voort).
Na een kleine rit van +/-10km waren we in Pahrump waar we aan de bibliotheek zijn gestopt zodat Diane haar mailtjes (lees verjaardagswensen) kon lezen.
'S middags zijn we eens goed gaan eten en als dessert hebben we een grootte chocoladetaart verorbert. Na de middag zijn we naar Shoshone gefietst, een kleine 50km verder !(kwestie van de overbodige calorieen al wat te verbruiken). Daar hadden ze op de kamping een warmwaterbron-zwembad, zalig om die spieren (of hetgeen dat er op moet trekken) eens los te weken . Toen het bijna donker was, vlogen er verschillende kleine vleermuisjes over het water om die ellendige muggen en vliegjes als een lekkere brok vlees binnen te werken .
We waren verrimpelde mannekes eer we eruit kwamen, gewoonweg zalig!
De dag daarna zijn we naar Death Valley gereden en daar was zand,bergen,rotsen,... en voor de rest niets!Het was wel zeer scenic,al die kleuren van de bergen. Maar zeker na Las Vegas en al de verwennerij van die lieve mensen, wads dit van Alles naar Niets!!!!

Groetjes Gunther en Diane

 

Onze route; Torrey-Boulder-Waterpocket Fold van Capitol Reef (via Burr Trail)- Grand staircase Natl. Monument-Escalante- Kodachrome Basin State Park-Bryce Canyon Natl.Park-Panguitch- Cedar Breaks Natl.Monument- Orderville- Zion Natl.Park-Hurricaine (Quali Creek state Park)- Zion Natl.Park- Mt Carmel Jct. -Kanab-Fredonia(arizona)-Jacobs lake- North Rim Grand canyon Natl. Park-Jacobs Lake- Lees Ferry (glen Canyon Natl.Recr. area) -Tuba city (Navajo-Indian Reservation)-Cameron-South Rim Grand Canyon Natl. Park-Valle- Williams

Herinnerde je nog dat ik schreef dat we gingen klimmen, wel die ene klim vanuit Torrey was eigenlijk het begin van een hele reeks "ups en dows". Vooral die ene klim vanuit Panguitch naar Cedar Breaks Natl.Monument was de moeite.Namelijk van 2000m naar 3230m hoogte, t'was best ne zware dag (we hebben met momenten sterrekes gezien!), maar daar aangekomen kregen we weer een spectaculair vieuw voorgeschoteld.Alleen was (zoals bijna alles wat op grotere hoogte ligt) de camping gesloten.Door de aankomende winter sluiten de Natl. Forest Campgrounds,maar dat is goedkoop voor ons want wij kunnen er dan gratis( in't geniep onder den barreel kruipend) gebruik van maken.
En de winter is absoluut in aantocht; in Cedar Breaks Natl.Mon. lag al 10cm sneeuw.
Voor de rest hebben we al verschillende malen sneeuwbuien gehad, opweg naar Bryce Natl.Park, opweg naar de North rim van de Grand Canyon en op de South Rim.
Daartussen hadden we ook wel enkele mooie dagen, maar ook regen, wind, hagel en mist.
Zo hebben we 't eens uitgeteld, en we hebben de laatste 2 maanden al meer dan 22 dagen regen op ons dak gekregen.We mogen natuurlijk de vorst ook niet vergeten, het is namelijk de laatste 3 weken al meermaals gebeurt dat alles wit zag (van de vorst).Temperaturen van -5graden Celcius ('s nachts) zijn al meer voorgekomen. Daarom slapen we tegenwoordig meer als sardinnekes in zilverpapier, we gebruiken nl. ons reddingsdeken als extra isolatie tss de grond en onze slaapmattekes (dus 't is elke avond kerstmis in de tent, door de zilver-goude kleur van het reddingsdeken).
Een van de mooiste natuurelementen die we tot hiertoe hebben gezien is toch wel zeker de Waterpocket Fold van het Capitol Reef Natl.Park (dit is een soort rif in de bergen maar dan wel gigantisch lang).Dit kon je wel allen maar zien door via het "Burr-trail" tot aan de waterpocket Fold te rijden, een rit van anderhalve dag, op een doodlopend stuk (in de regen natuurlijk). Maar hier werd het ons duidelijk dat we toch wel ne goeie engelbewaarder moeten hebben, want aangekomen aan de waterpocket fold, klaarde plots den hemel uit en scheen de zon (voor een uureke toch).Nadien toen we terugdraaide begon het (natuurlijk) terug te regenen. Hetzelfde hadden we voor toen we naar de North Rim van de Grand Canyon reden . Hagel,sneeuw en regen op weg naar de rim, maar eens daar aangekomen klaarde de hemel ook helemaal uit, ondanks het feit dat ze nog slechter weer voorspelde.
Vanuit Zion Natl. Park zijn we een 120km rondgereden om Clari en Charlie te zien, deze mensen hadden we eerder leren kennen in Wyoming (Hobback).
Ze hadden een weekend gereserveerd in een RV resort dicht bij St-george en omdat het zo'n sympathieke mensen zijn,zijn we ze even gaan opzoeken.
We hebben een leuke avond gehad.
Een van de intressanste zaken dat we beleefd hebben , was misschien wel in het Navajo-Indianenreservaat (het grootste indianenreservaat in de USA). We wilden nl. van de North rim naar de South Rim rijden, een rit van +/-340km (in vogelvlucht is van rim tot rim maar een 17km , spijtig dat ne mens niet kan vliegen).
Maar toen we aan verschillende mensen informeerde of we in Tuba-city (in het reservaat gelegen) een supermarkt of een winkel konden vinden, voor onze dagelijks energie, antwoorde ze bijna allemaal "Ge gaat toch niet naar dat Indianenreservaat", het is er gevaarlijk, er is niets en ze zijn arm, als ge kunt ,blijf daar dan maar weg .
Maar , we hadden geen andere keuze en hebben het er dus maar opgewaagd .
Aangekomen in Tuba-city stonden we toch wel versteld van enkele zaken. Als je er rondloopt (of fietst) heb je het gevoel van in een ander land te zijn,hier zie je bijna geen blanken rondlopen (buiten enkele toeristen). En toegegeven het is een armere gemeenschap, maar tot onze grote verwondering had je buiten een groot shoppingcenter zelfs een Mc donalds, een KFC (ook een hamburgertent) en een bibliotheek met meer computers dan dat we tot hiertoe zijn tegengekomen (de amerikaanse invloeden zijn hier dus toch wel aanwezig, ook al moeten ze niet veel van de Amerikanen hebben (en visa versa).
De grootste teleurstelling was misschien wel het feit dat de bermen hier bezaaid liggen met afval en glas en dan vooral met lege whisky-flessen. 'T is precies of ze hebben het hier met vrachtwagens komen uitkappen.!!! En dit ondanks het verbod van de stam om alkohol te gebruiken binnen het reservaat!!!!
Je hebt hier binnen het reservaat nog een ander reservaat liggen, nl dat van de Hopi-Indianen, deze stam zou naar het schijnt nog minder invloeden hebben van de Amerikanen, maar spijtig genoeg ligt dat gebied meer naar het oosten en dus ver buiten onze route .
We hebben ons in ieder geval nooit onveilig gevoeld!!!!
De natuur is en blijft hier indrukwekend zoals;
-Imperial Piont op de North rim van de Grand Canyon, waar je een onwerkelijk (prachtig ) zicht hebt in de Canyon.
-De Kaibabsquirrle, dit zou de enige eekhoorn zijn (op de wereld),met een zuivere witte staart, dit zou ook de enige plaats ter wereld zijn waar hij voorkomt (north rim).
Wij hebben het geluk gehad om dit prachtige diertje wel 4maal te kunnen zien.
-Skyrocket, (ook wel woestijntrompet genoemd, Phlox-family) het felroze bloempje dat de weg langs de North rim opfleurde terwijl alles aan het verdoren is.
-En zeer zeker de wandeling naar beneden vanaf de South rim in de canyon, als je ongeveer 1000m naar beneden gaat, dan ervaar je die immense Canyon helemaal anders (en daags nadien ook, door stijfheid in onze benen, voel je jezelf 50jaar ouder!!!).
We zijn ook niets gewoon, he!!!
-Het stinkdier dat gisterenavond onder onze voortent zat, aan de afval te knabbelen.
En het was niet ikzelf(Gunther)want ik zat IN de tent.
Nu trekken we stilaan naar warmer weer (eindelijk), maar we zullen eerst eens zien of er wat geld te rapen valt in Las Vegas.
Veel Groetjes Gunther en Diane

Top

 

Route; Vernal- Dinosaur natl. monument-Dinosaur (Colorado)-Rangely-Fruta- Colorado natl. Monument-Cisco (Utah)- Moab- Arches Natl. Park- La Sal Junction- Canyonlands Natl. Park (The Needles)- Newspaperrock- Monticello- Blanding- Natural Bridges Natl. Monument- Hite Marina (lake Powell, Glen Canyon Natl. Recreation area)- Hanksville- Capitol Reef Natl. Park (Fruita)- Torrey-

Wij die dachten, na Yellowstone en de Tetons, het mooiste van Amerika's natuur te hebben gezien, vergissen ons nog dagelijks, zelfs na een half jaar en 11000 km. blijft de natuur indrukwekkend mooi. Fruita (Colorado) kwam als een aangename verassing (na de wind en de regen in de Flaming Gorge en Dinosaur Natl. Monument).

We hadden wel een nood aan een dagje rust in een aangename omgeving en dat was het hier zeker, een sjieke maar goedkope camping, ontzettend lieve mensen en fruit en groenten die in overvloed te krijgen waren, en betaalbaar !+ het prachtige uitzicht op het Colorado Natl. Monument.
Als extraatje zijn we hier dan ook doorgereden (sinic ride with canyons overlook!).
In Moab hebben we interessante mensen ontmoet, nl. onze servas-hosts Jim en Ginny, beide gepensioneerd, maar allebei gepasioneerd door wandelen (ze zijn daarom ook hier komen wonen).
Ginny heeft buiten dat ook nog de wonderlijke gave dat ze zeer fijne houtsnijwerkjes kan maken (Diane was onder de indruk, zelfs een beetje jaloers)
In Utah zijn we al door heel wat parken gereden, en we zullen zeker nog door verschillende parken rijden, maar Arches behoort tot een van onze favorieten. Waarom? Wel, buiten het fietsen proberen we ook regelmatig onze velookes aan de kant te plaatsen, om te gaan hiken en daar is dit park de ideale plaats voor. Zo wandel je door een boeiend landschap van Arches, rood gekleurde bergwanden en canyons. Vooral "Devils Garden" was knap ! Hoe verder je wandelt, hoe minder volk je tegenkomt, de gemiddelde Amerikaanse bezoeker wandelt niet verder dan enkele honderden meters van zijn wagen !
In Canyonlands Natl. Park wilde we iets anders proberen, nl. een moutainbiketrail, we hadden van een ervaren moutainbiker vernomen dat een extreem zwaar parkoer was maar ons zelfvertrouwen was weer zo groot !
We zullen dat pad wel klein krijgen (dachten we). Het was inderdaad een extreem parkoer, enkele serieuze hellingen (zeg maar muren) waar je over moest, bezaaid met vele grote en losse rotsen en daartussen veel los, mul zand. Heel het parkour was 11 mijl, maar door het feit dat het al vroeg donker wordt (tss. 19.45 en 20.00 u) en doordat we wat laat vertrokken waren (rond half drie) en we het parkour dus serieus hadden onderschat konden we na een 3.5 mijl (ongeveer 6 km) al terugdraaien (allebei goed viesgezind natuurlijk).
We hebben slechts enkele stukjes maar kunnen fietsen, de rest was duwen.
Achteraf kwamemn we te weten dat dit 1 van de extreemste 4x4 trails in de USA is (en wij maar zweten !!)
Het was het Elefant Hill trail dat naar de overlook leidde waar de Green River en de Colorado River bijeen smelten.

Een harig beest op de baan !!!
Toen we Canyonlands verlieten, via de Abajo Mountains, zagen we een harig beest op de baan.
Neen, geen hert, beer of bizon maar... en spin.
De grootte viel wel mee, een 4-5 cm groot, maar het waa vooral het haar op het beest dat het hem deed. Toen ik m'n voet naast de spin zette om ne foto te nemen, zette het z'n haar recht omhoog. Ik maar ongeduldig roepen tegen Diane dat ze moest voortdoen met die foto te trekken (dat belooft voor Centraal- en Zuid-amerika). Achteraf kwamen we te weten dat het een Tarantullaspin was, die zouden hier regelmatig voorkomen !
In Hite Marina (aan Lake Powell) leerde we mensen uit Kentucky kennen.
Carter en Janet, ze waren hier al enkele dagen aan het kamperen en ze hadden daags te voren ook nog fietsers gezien.
Doordat ze zo onder de indruk waren van het fietsend volkje, kregen we prompt een "Kentucky" maaltijd voorgeschoteld; Bonen in een bruin sausje met vers gebakken cornbread. Heel lekker, maar amai die winden nadien (gelukkig dat hier niet te veel volk woont).
Fruita in Capitol Reef Natl. Park is letterlijk een fruitoase, hier staan verschillende soorten appelgaarden. Hier hebben we een deel appels geplukt voor oa. bij onze pannekoekjes 's middags (pannekoeken bakken is iets wat we al doen van in Alaska) en voor 's avonds hadden we appelmoes gemaakt.. al was dat niet perfect gelukt, doordat dit er niet de appelsoort voor is, maar toch smaakte het !!
Alle, we gaan nu nog wat zweten ,want er staat nog ne serieuze klim op het programma, richting Bryce en Zion Natl. Park.
Groetjes Gunther en Diane

Top

 

11 september 2002

Wat een jaar geleden gebeurde heeft bij velen wel iets losgeweekt. Bij de ene is het haat, bij de andere is het ongeloof en bij nog andere... vriendschap.

Omdat we voor het moment door de States reizen en we ook wel benieuwd waren naar de reactie van de "gewone" amerikaan betreffende 11 september 2001, willen we jullie deze reacties niet onthouden. Dit zijn wel maar enkele reacties, dit zijn geen statistieken, dit is ook geen gemiddeld beeld van wat de amerikanen denken, maar dit zijn gewoon enkele reacties en ook enkele zaken die we opmerkte in het straatbeeld hier.

Zo heb je Karen (Ketchikan , Alaska) die zoals veel mensen in de states 2 jobs heeft,1 van kayak-ranger en 1 als dispatcher bij rampen. Op de dag van 11/9 werkte ze als dispacher in de "lower 48". Nadat de aanslagen gebeurde, moest ze er mee voor zorgen dat er hulpteams in New York geraakte. Maar oa door het vliegverbod en ook door de overbelasting van telefoonlijnen was er de eerste uren enorm veel chaos. Ze vertelde dat er veel stress was maar ook vaal solidariteit onder de hulpverleners. Clair en Charlie (Salt Lake Sity) waren op die moment aan het kamperen ergens aan de "Oregon Coast". Terwijl ze aan het genieten waren van hun vakantie, riep er iemand vanuit z'n RV dat ze snel moesten komen zien. Ze stonden aan de grond genageld toen ze de beelden zagen. Hun zoon, was op die moment in New York aan het werk, pas na uren kwamen ze te weten dat hij de stad veilig had verlaten (een zucht van opluchting). Ann en David (Helena) konden eveneens hun ogen niet geloven, hun reactie was onmiddelijk , dat de oorzaak bij de Amerikaanse regering ligt, door de buitenlandse politiek die ze al jaren voeren, namelijk hun neus in andermans problemen steken en door de rechter van de wereld uit te hangen. Als vredesactivisten staan ze helemaal niet achter de anti-terroristenpolitiek (en Buch) die de regering voert.

Cody (Texas) was eigenlijk meer benieuwd naar onze reactie, want zij krijgen (via de media) te zien dat heel de wereld hun haat, dat de wereld denkt dat ze moordenaars en verkrachters zijn. Maar zowel hij als John (California)en als Randy (Louisiana) zijn het er roerend over eens dat dit naar de hand is van de Amerikaanse regering, want oorlog betekent voor de regering winst maken (de oorlogsindustrie draait op volle toeren). Terwijl eigen problemen niet opgelost geraken; drugs, geweld, armoede, eetproblemen,...

John en Kathy (Boulder) waren eveneens geschroken, ze vinden ook dat de oorzaak bij de Amerikaanse regering ligt. Ze wonen zelf ver van steden en mijden ze zoveel mogelijk, maar ze zijn wel in NY nog op de luchthaven geweest , na 11 september, dit was een enge plaats, ze waren blij toen ze er weg waren. Zij vinden dat 11 september de Amerikanen veel dichter bijeen heeft gebracht en waren ook opgelucht dat er zoveel solidariteit in de wereld was. Maar John denkt dat de enige oplossing nu is van landen zoals Irak uit te schakelen!

Hij merkte op dat toen hij naar Canada ging, meer gecontoleerd werd dan waneer hij terug de states in kwam (na 11/9/01).
Enkele zaken die wij hebben opgemerkt;

-de Amerikanen zijn heel nationalistisch, de stars and strips (de vlag) hangt overal in het straatbeeld, zelfs de meeste auto's hebben een vlagje hangen.

-De brandweer is zeker 1 van de statussymbolen van de states geworden, oa. op de independence Day (4 juli) werd hier heel veel aandacht aan besteed. Dit zijn de "Heroes", zoals de Amerikaanse maatschappij ze wel graag heeft.

-Slogans die op ramen van restaurants en winkelketens prijken; Bin Laden and Al Quada run like Cowards, the US mariens wil catch you of We support the US mariens of United we stand!!

-Media;

Zo las ik een krantenartikel over Bush senior, die de Gulf War tegen Sadam Hoessein begonnen was, waarom hij Saddam Hoessein heeft laten leven, aan het eind v/h artikel kwamen ze tot de conclusie dat dit een pure tactische zet was, maar dat Bush Junior (de huidige president) de klus nu wel zal afmaken. Terwijl de USA, staat voor zoveel mooie dingen en mensen, zoals prachtige nationale parken en state parks, ongeloofelijke gastvrije mensen, zoveel hoogtechnologie,.... Staat de USA ook voor zoveel miserie, veel mensen met drank-, drugs, en eetproblemen, kidnappingen, seriemoordenaars, overbetaalde sportlui (waardoor de gewone man bijna geen ticket meer kan betalen) en heel veel mensen die hun dagelijkse rekeningen niet meer kunnen betalen .

The American Dream is nog lang niet uitgekomen voor iedereen en het staat vast op 11 september 2001 is de regering niet het slachtoffer geworden, maar Weeral zoals op vele andere plaatsen in de wereld;

DE GEWONE BURGERS!!!

Misschien moeten we daar eens wat meer bij stil staan !!! Vandaag zijn we in Fruita- Colorado, de kranten publiceren vanalles over 11/9 van hoe kan gebeurt zijn tot, verhalen van mensen die familie of vrienden zijn verloren en dan ook namen en namen en namen...allemaal mensen die er niet meer zijn (duizenden namen!!) We zijn ook geinterviewd geweest door de Colorado newsstation (11) over hoe wij het allemaal zien als Europeaan!

Gunther en Diane

Top

 

Pijl en Boog
Onze route: Calgary- Long Vieuw- via Hwy 940 naar Crownest pass- Pincher creek- Waterton Lake National park- Chief Mountain (grensovergang Canada- USA) -Glacier National park- Kallispell- Swan lake- Seeley lake- Helena- Boulder- Ennis- West Yellowstone

Weet je nog ,we waren in Calgary aangekomen bij Chris (een belgische die hier al een hele tijd woont) Ze heeft ons goed verwend en ons een rondleiding gegeven in en rond Calgary. Na de goede zorgen van Chris en Maria (de moeder van Chris) konden we er weer eens goed tegenaan gaan. Alhoewel dat Calgary binnenfietsen een ware hel was ;via highway's die drukker zijn dan de antwerpse ring op het spitsuur, was het eruit fietsen een aangename verassing. We zijn langs de prachtige Bow-rivier de stad uitgefietst (er loopt een fietspad langs)> Langs deze rivier, die dus nog een groot stuk door de stad loopt, hebben we allerlei dieren gezien, herten ,eagels en zelfs pelikanen!!! Omdat we van wat afwisseling houden zijn we via Hwy 940 ,een ruige gravelweg naar Crownest Pass gereden. Deze weg loopt gelijk met de Continental Divid. Er was een stuk van 5 km waar er wegenwerken waren , ze waren er de gravel aan het lostrekken en een nieuwe laag van een 10 cm dik aan het opleggen, er was alleen in geen kilometers ver een "well" te bespeuren, dus moesten wij over die losse gravel ploeteren.
Je fietst hier soms langs prachtige gebieden, zoals Chief Mountain (een heilige berg voor de Blackfoot-indianen) maar de Nationale Parken vormen hier toch wel de kers op het toetje.
Zoals Waterton lake NP ,waar we een stuk van een mountainbikepad hebben gedaan, prachtige begroeiingen van struiken en wilde bloemen, hier hebben we trouwens nog 2 grizzly's gezien (gelukkig zij ons niet).
Of de Loganpass in glacier National Park, vanaf +/- 1700m hoogte waren er enorm veel wildflowers, waaronder het prachtige Beregras(= niet hetzelfde als bereklauw).
Eenmaal de parken uit fiets je door prairygebied omgeven door bergen. Dat prairygebied kan er soms enorm dor bijliggen.
We hebben ook nog enkele kampeerhoogtepunten gehad, zo hebben we 1 maal gekampeerd op het erf van een boer, maar wel met uitzicht op een graanveld en Flatheadlake, die avond vlogen er verschillende groepen ganzen over !!!
Of die keer in dat bos waar ik, voor we gingen slapen even ging plassen, en nog enkele herten zaf zitten op nog geen 50m van ons tentje.Toen die keer dat we niet zo ver van Ovando kampeerde en s'nachts Coyote's hoorde en ook aan Mc Allister waar 's morgens vroeg verschillende kraanvogels voorbij vlogen!!!!

Maar het ongeloofelijke is toch wel de gastvrijheid van de mensen zoals bijv. in Helena .
Toen Diane buiten aan de bib zat te wachten (ik was aan het mailen) was er een dame langsgekomen die ons na een babbeltje uitnodigde om bij haar te overnachten.
Ann en David wonen ergens "uphill" aan de zijkant van Helena. We mochten hun pasgebouwde Loft gebruiken (maar dat was nog niet alles ). Deze loft had een prachtig uitzicht over heel Helena, zo hebben we er een lekker lui weekend van gemaakt . Met wat country muziek op de achtergrond genoten we van ons prachtig uitzicht (zeker 's avonds als alles verlicht was).
Enkele dagen later iets voorbij boulder gingen we 's avonds vragen bij mensen of we ons tentje in hun tuin mochten opzetten, waar de mensen onmiddellijk mee instemde. Ze vroegen zelfs of we met hen te eten. Daar de man als hobby, jager is kregen we wild op ons Taloor voor geschoteld. Die man was wel op een heel speciale manier met z'n hobby bezig. Hij ging namelijk jagen op de traditionele wijze, wat wil zeggen met pijl en boog . Die pijlen en bogen maakte hij dan ook nog zelf. In z'n kelder had hij een heel museum aan pijlen, bogen en opgezette dieren staan, waaronder; beren, carriboe, mountainlion, elk, hert,....

Hij had trouwens ook nog 6 lama's die hij gebruikt als lastdier om tijdens de jacht alles te vervoeren in de bergen . Zo zie je maar, in the middle of nowwear , wonen ook intressante mensen . En nu staan we te popelen om Yellowstone en teton binnen te fietsen. We gaan proberen om op 9 september een nieuwsbrief door te mailen met reacties van Amerikanen(die we ondertussen al wat bijeen gesprokkeld hebben) over de gebeurtenis van een jaar terug .

Groetjes Gunther en Diane

Top

muggen,beren en bergen (wat een combinatie)

Onze Route; Prince George- Mc Bride- Tete JauneCache- Jasper - (the Ice fieldparkway) - Lake Louis- Banff- Calgary Wat we nu allemaal hebben meegemaakt kunnen we verdelen in (1) het gruwelijke (2) het adembenemende deel. We zullen maar met het eerste deel beginnen (dus het gruwelijke). Eenmaal uit Prince George waren we weer snel goed op gang, het was goed weer en erwas een heel stuk waar we geen dorpen zouden tegenkomen (en dat vinden we best wel leuk). Hoe dichter dat we Mc Bride naderde hoe meer beren we begonnen te zien , regelmatig stond er wel een te grazen naast de weg ofwel liepen ze de weg over . Maar toen kwam het, we waren gestopt aan een restarea tss Mc Bride en Tete Jaune. Een mooi en rustige plek waar niemand stopte (dat is wel raar!). We gingen eerst wat eten, petzels (als voorgerecht) en terwijl Diane het eten ging maken, ging ik eens zien of er geen plaatsje was om ons tentje op te zetten. Er liep namelijk een bosweg hierachter. Ik had ondanks dat er veel mosquitos zaten wel een plekje gevonden . Toen ik terug bij Diane kwam, zaten hier ook al meer mosquitos. Ik ging onze voorraad eten al in een boom hangen. Op een paar meter van de plaats waar ik stond hoorde ik duidelijk geritsel en gekraak tss de struiken, maar ik zag niets . Ik trok mijn eten omhoog, de tak brak af en ineens liep er een grote zwarte beer over dat boswegeltje. Slik,zweet,...!!!! Ik heb ons eten dan maar vlug bijeen gepakt en ben gauw terug naar de restarea gelopen. Ondertussen had Diane het eten wel gereed, maar intussentijd waren hier zoveel mosquitos op afgekomen, echt duizenden!!! Hier stonden we dan op een warme dag met onze muggendichte broek, trui,winterhandschoenen en hoofdnetje aan , allemaal om ons toch maar te beschermen tegen die rotbeesten.(Deet of coils helpen op zo'n moment niet meer!!!). We hebben nog een beetje proberen te eten maar bij elke hap had je bijna altijd zo'n mug wel mee binnen. In onze pot zaten er verschillende op onze (anders) zo lekkere Mac en Cheese. We zijn dan maar enkele kilometers verder gereden om te kamperen. Er stond wel een synisch bordje op de restarea; Limit your stay till max 8 hours , ze hadden er beter; Tray to stay at least 8 hours van gemaakt. Op de plaats waar we wilde kamperen zagen we wel geen beren, maar hier zaten zeker zoveel van die mosquitos. We hebben nog een halfuurtje zoet geweest met het killen van die beestjes, die onze heilige rustplaats waren binnengetreden (gelukkig zijn er geen beren op al dat bloed afgekomen). Eenmaal dat we de volgende dag het Mount Robsonpark binnenfietste was het gedaan met de muggen, wel heel raar want we waren navenant niet in hoogte gestegen. Nadien hoorde we dan dat hier grote stukken worden gespoten (pesticides) tegen de muggen . Alhoewel dat we niet echt voorstander van die chemische brol zijn, was het nu toch wel gerechtvaardigd. Vanaf Jasper begon het 2de deel (adembenemende), van hieruit gingen we de Icefieldparkway befietsen, maar eerst nog ons wat bevoorraden en wat mailen. Toen we dat mailen gedaan hadden, liepen we sigrid tegen het lijf. EEn Belgische (van Westerlo) die hier als gidswerkt, ze is een half jaar geleden met haar echtgenoot (willy) naar hier geemigreerd. Ze nodigt ons uit om s'avonds ons mateke bij hun open te rollen. Het was nen ongeloofelijke gezellige avond (veel te rap om) oa. dankzij de lekkere barbeque, maar vooral omdat sigrid en willy zo'n boeiende mensen zijn . Ze hebben zelf al de helft van de wereld afgereist en zijn de creme de la creme op gebied van outdoorsporten . Ze doen aan hiken, skieen, bergbeklimmen,basejumpen,... We moeten toegeven bij hetgeen dat zij al hebben gedaan verbleekt onze fietstocht wel . Dan had je dus de Icefieldparkway (Rocky Mountains), ondertussen al een klassieker, maar wel een weg waar we ons klakske voor af doen (zo mooi). Je ziet hier dramatische berggezichten, donderende watervallen, talrijke gletsers en prachtige fel blauwe meren. Voor ons was het Peytolake (aan de Bowpass) echt wel het hoogtepunt. Dat moedernatuur zo schitterend kan zijn (dit is echt niet met woorden te beschrijven !!!!) Het ongeloofelijke is dat we hier met onze fietskens doorpeddelen (wat zijn we toch gelukkige mensen).Het was voor ons ook de eerst maal dat we boven de 2000m grens hebben gefietst, 2087 om precies te zijn. Om jullie ook eens wat cijfers te gunnen; we hebben sinds 1 april (ons vertrek) 7249 km gereden, waarvan 1912km in Frankrijk, 2100km in Alaska en 3237km in Canada. Ik (gunther) heb 1 lekke band gehad(buiten die ontplofte) in Fairbanks Alaska en Diane heeft er 2 gehad ( 1 in Frankrijk en 1 in Lake Louis Canada) We zijn ondertussen in Calgary aanbeland bij de familie Leplage, een zus van een collega van Diane. Hier hrijgen we de kans om onze fietsen te voorzien van nieuwe banden (pakketje van Thuis), alles nog eens na te zien en natuurlijk ronduit te kunnen vertellen over de trip die we tot nu toe al hebben gedaan . Daarboven op worden we hier ook nog eens goed in de watten gelegt, we krijgen hier oa. stoofvlees met friet voorgeschoteld en de avonden vullen we met Rummicuppen, waarbij ik (gunther) geen 1maal kan winnen.
GRoetjes Gunther en Diane

Top